Jolien and Lisa in Vietnam!

Sfeerbeelden!

2010-04-10T20:57:00.000-07:00

Ho Chi Minh City!

Het herenigingspaleis:

Typische trouwfoto's voor de kathedraal:

Het post kantoor:

Ben Thanh Market:

Arme kikkers bij een restaurantje:

Hoogstaand bezoek!

2010-04-10T20:13:00.001-07:00

We zijn al een tijdje niet meer uit HCMC geweest en dat heeft zo zijn redenen! We kregen de voorbije weekends alletwee hoogstaand bezoek van de ouders en voor Jolien ook van tante Mie!

Eerst was het de beurt aan Jolien haar ouders. Het blije weerzien gebeurde op vrijdag 2 april! Een weekje later was het de beurt aan Lisa.

We hebben er alletwee enorm van genoten om onze kamer, onze straat, onze school, onze favoriete restaurantjes, ... met mensen van thuis te delen! We deden ook ons best om goede gidsen te zijn en gingen dus de stad verkennen. Wij hadden nagedacht en hadden de museums gespaard tot het bezoek, zo moesten we niet alles twee of zelfs drie keer doen! Wel zijn we een paar keer Pho gaan eten, dat worden wij nu eenmaal niet zo snel beu én dat moet je gewoon eten als je in Vietnam bent!

Wat hebben we zoal bezocht? Met Jolien haar ouders zijn we naar een cao dai tempel gaan kijken en hebben we de bekende cu chi tunnels bezocht. Een klein beetje veel toeristen, een gids die heeeeeel graag praat maar toch zeker de moeite!

De Cao Dai tempel tijdens de middag ceremonie.

De Cu Chi tunnels, niet gemaakt voor mensen met claustrofobie!! Deze werden gebruikt tijdens de Vietnamoorlog en zijn piepklein en heel donker!

Verder zijn we samen naar het War Remnants Museum geweest, the post office, de kathedraal Notre Dame,... . Ook stond er een bezoek aan de school op het programma wat uiteindelijk zeer leuk werd en Jolien mocht zelfs haar lesgeefkunsten even demonstreren!!

Met Lisa haar ouders was er wat minder tijd en zijn we naar de het hereningspaleis gegaan, tempels, de school, ... .

Ondertussen werd er ook afscheid genomen van de stagescholen. Bij Jolien gebeurde dit door een party met eten, foto's nemen en een knuffel van de principal. Bij Lisa gingen de ouders mee voor het laatste bezoek en was er ook een gesprekje en fotosessie met de principal!

Om te eindingen vertellen we nog over het feestje met Ms Nguyet, leekracht Engels op Lisa haar school. Haar vader was 23 jaar geleden overleden en daarom was het nu feest! We konden haar huis zien, het altaar voor haar vader (dat nam een hele kamer in), haar familie, ... . We mochten ook mee aan tafel en de mannen schoten zich in het bier!

Nu de ouders terug weg zijn brengen we onze avonden door met onze nieuwe vrienden: Jane, Koen, Margot, Vu Dung, ... ! We voelen ook het einde naderen en hebben daar helemaal nog geen zin in!

Back to school!

2010-04-10T19:45:00.000-07:00

Jaja na de stage op onze scholen kwam er iets nieuw! We werden al snel verwacht op de university of pedagogy (spreek dat maar eens uit!) oftewel Dai Hoc Su Pham.

Wat doen we daar zoal? Wel we volgen vooral zelf les en zo af en toe worden we(verrassing!) voor de klas gezwierd! Meestal moeten we dan praten over België, de ervaringen in Vietnam en onze stagescholen, ... . Goede Belgen als wij zijn maken we zeker geen fouten die onze premier ook niet zou maken! De leerlingen zijn in de meeste klassen zeer relax en praten graag met ons, wij voelen ons dan ook zeer welkom!

We beseffen nu ook dat het al zeer lang geleden is dat we zelf nog eens op de schoolbanken gezeten hebben. Als je les geeft gaat de tijd toch wel sneller voorbij! Aan de andere kant is het niet moeten voorbereiden van lessen een hele verademing. Wel moeten we ons voorbereiden op de les en dus lezen wij short stories, essays, poems, ... voor de les van Dr. Ilene (American Literature). De les van de week die oh ja om 6.30 in de ochtend begint, dat is echt niet om mee te lachen.

Veel spannende dingen vallen er verder niet te vertellen over de universiteit behalve dat het er zeer warm kan zijn en dat Ms. Hien heel vriendelijk is! We doen hier nog een weekje rustig voort, genieten jullie maar van de paasvakantie!!

Vele groetjes, knuffels en bezekes voor al de vrienden en familie die wij hier toch wel zeer hard missen!

Go Vap Orphanage!

2010-04-02T03:36:00.000-07:00

Een keer per week gaan wij vier uur voor de baby'tjes en peutertjes zorgen in het weeshuis. Flesjes geven, op buikjes wrijven, spuug opvangen, spelen, en broebeltaal praten, targetlanguage check!

Wie kan daar nu aan weerstaan?

De vele wiegjes op een rij!

Jaja het moederinstinct fzo zeker?!

Na de babykamer gaan we naar de peuters en spelen we een beetje. We gaan ook af en toe naar de gehandicapte kindjes en doen ons best om ook met hun leuke momenten te hebben!

Drukke tijden

2010-04-02T02:07:00.000-07:00

Eerst en vooral willen we ons aan de trouwe fans excuseren voor het lange wachten!
Het was de laatste tijd heel erg druk doordat het lesgeven in de stageschool op z'n einde liep...

Ik breng jullie terug op de hoogte van onze avonturen van de voorbije 2 weken!

Weekendje Hue:

Dag 1:

Zalige groep monniken die een fotoshoot aan het doen waren in de graftombe van Minh Mang.

Dit komt niet uit een boekje!

Jolien, Lisa en de motorbike van de dag!

Spontaan etentje bij een local thuis... (thee en noedelsoep natuurlijk!)

Dag 2:

Na een lange nacht en natuurlijk met veel kaboel ’s morgens van de mensen van de hostel werden we mottig wakker. Blijkbaar hebben de mensen die hier een guest house openhouden dat echt niet goed door dat er mensen ’s morgens slapen en dat je door flinterdunne muren heel goed kan horen, vooral als mensen constant roepen naar elkaar … Heel tof … Maar goed, een heerlijke pinapple pancake met chocolade of honing bracht ons er al snel terug bovenop. Toen we terug aan onze guest house kwamen stonden onze motorbike drivers van de dag al klaar om te vertrekken.

Onze eerste stop was meteen de verste (ongeveer 50 km verder), namelijk Elephant spring. Er zijn daar helaas geen olifanten te zien maar wel meertjes, watervallen, prachtig zuiver water, een berglandschap om u tegen te zeggen, veel stenen, kort samengevat gewoon een plaatje. Oordeel zelf. Na een lange tocht naar boven via de stenen (dat was echt redelijk gevaarlijk want sommige stenen waren los of gladdig, dusja avontuur alom) kwamen we bezweet toe aan het wondermooie meertje waar we een tweetal uurtjes gingen vertoeven.

Na een plons in het water, een rustmomentje en een fotomomentje was het tijd om terug naar onze brommer te keren. De motorbike guys waren rustig op ons aan het wachten om opnieuw te vertrekken. Daarna hebben we weer een lang maar zeer mooi tochtje gedaan langs rijstvelden, meren, bergen en waterbuffels om dan eindelijk eens effectief door de bergen te rijden via de Hai Van Pass. Deze route staat bekend om de mooie uitzichten die je te zien krijgt en mooi was het zeker…

Laatste stop van de dag: de marmerbergen in Danang. Hier konden we marmeren kunstwerken, pagodes en grotten bezoeken op een berg. Toen we de vorige keer in Danang waren hadden we al langs de bergen gepasseerd en toen vonden we het heel jammer dat we geen tijd hadden om deze te bezoeken. Bij deze hebben we dit goedgemaakt! Het was lastig om naar boven te klimmen maar het was zeker en vast de moeite waard om eventjes af te zien.

Hierna was het hierna weer tijd om naar huis te gaan maar we kunnen toch weer spreken van een uiterst geslaagd weekend!

Enkele wist-je-datjes over andere gebeurtenissen van de voorbije 2 weken!

Wist je dat ...

- er een nieuwe Belg geland is in het land: Margot van Limburg! De Limburgers zijn in de meerderhei, o nee!

- we met Jane en Koen naar een pretpark en waterpretpark geweest zijn: typisch Vietnamees versierd met draken en andere opvallende verschijningen!

- Lisa enorm goed kan verschieten en hierdoor Jolien de stuipen op het lijf jaagt.

- we absoluut niet tegen thrillers kunnen (mede door de bovengenoemde reden)

- we een knappe Vietnamees ontmoet hebben met de zalige naam "Vu Dung"

- we hier al enkele decadente etentjes achter de rug hebben

- we hier al 2 weken aan een stuk afscheid aan het nemen zijn van onze school

- er 2 leerlingen viool gespeeld hebben voor Lisa en "my heart will go on" gezongen hebben... er was bijna een blitmomentje!

- Jolien voortdurend handtekeningen moet uitdelen in haar school en vriendenboekjes moet invullen

- de leerlingen volledig crazy werden toen Jolien tegen de leerlingen zei "co yeu em", wat betekent "de leerkracht ziet jullie graag"

- we hier voortdurend gevraagd worden om nog terug te komen

- het gelukt brengt om dikke witte mensen aan te raken

- Brommers heel heel heel heel leuk zijn! D

- de les op de universiteit om 6u30 begint... vreselijk...

- het hier zelden maar toch regent

- Jolien haar ouders vanavond in Ho Chi Minh zijn!

- WE GEDAAN HEBBEN MET LESGEVEN!! Olé!

Bij deze hebben jullie toch weer een update van alles wat we hier meemaken!
Nog één maandje te gaan en het lijkt al of het op het einde aan het lopen is!

Veel liefs

Jolien en Lisa

Bewegende sfeerbeelden!

2010-03-15T09:09:00.001-07:00

Zang en dans wedstrijd waarbij Jolien haar school het opnam tegen andere scholen. Je kan maar moeilijk naast de rode elementen kijken.
De kindjes deden het wel supergoed!! We hebben jammer genoeg geen idee of ze gewonnen zijn of niet :).

When in Vietnam do ...

2010-03-15T07:39:00.000-07:00

Na alweer een zware lesgeefweek vol verrassingen (vandaag geen les, de kindjes gaan op uitstap) was het tijd voor een uitstap. Om wat tijd en geld te besparen en omdat we pas zaterdag konden vertrekken beslisten we om naar Vung Tau te gaan. Een strand waar vooral Vietnemezen naartoe gaan!

Alvorens aan zaterdag te beginnen, kort vrijdagavond! Jolien haar school deed mee aan een dans/zing wedstrijd tegen andere scholen! Dat wilden wij niet missen en dus gingen we in ware chearleader style supporteren.

De kindjes hadden er zin in!

De man in de ao dai!!

Zaterdagochtend begon met een lekker ontbijt in Ho chi Minh want de ferry vertrok pas om 12 uur! Over die ferry gesproken, dat was een soort sardienendoosje met gelukkig een paar kleine ruitjes in dat over het water vloog! Niet zo aangenaam voor de maag, Jolien en ik hadden daar zo geen last van maar het kindje naast ons duidelijk wel! De laatste tien min van de tocht heeft hij dan ook zijn hele maaginhoud publiek gemaakt! Het kind kan er natuurlijk niets aan doen maar aangenaam is anders!!

Een aangekomen in Vung Tau begon de zoektocht naar een hotel, niet zo simpel onder de volle middagzon! Na een tijdje kwam een man op een brommer ons tegemoet en na wat zagen kon hij ons overtuigen met hem mee te gaan! Uiteindelijk kwamen we zo bij een behoorlijk ok hotel met tv en airco! We zwierden onze zak op het bed, sprongen in onze bikini en waren weg! WE hadden al een mooi resort gespot, prachtig gelegen aan de zee en leuke oostere torentjes! Weinig geld later lagen we aan een zwembad en hadden we zicht op zee!

Na een rustmoment werd het al snel avond en kregen onze buikjes honger! Het leek ons een makkelijk plan om in dat resort te eten en dus schoven we enkele meters op!

Zoals je ziet, we zaten daar heel goed! Er zaten trouwens vooral Vietnamezen in dit hotel, zelfs in heel Vunt Tau. We werden dan ook constant nagekeken met open mond en aangesproken! Zo fietste er een koppel voorbij op een tandem, het meisje vanachter ziet ons, gaapt eventjes, klopt op de schouder van de jongen vooraan, die kijkt om, blijft ons aangapen, en zo fietsten ze verder! We hadden ook een primeur!! Zo bij het water was er veel wind en voor de eerste keer in anderhalve maand hadden we het fris zelfs bijna koud!! We genoten ervan en wandelden langs de vele bbq marktjes (verse soms levende vis naar keuze en ter plaatste op de bbq gezwierd) naar huis!
Dankzij HBO, de beste zender ooit, konden we nog genieten van yes man en dan was het bedtijd!

Dag twee, en we vonden het strand voor de lokale bevolking! Veel eten, drinken, open monden en loerende ogen in onze richting.

Na het strand moesten we ons ticket gaan reserveren om terug naar HCM te keren. Dat viel een beetje tegen want de enige ferry waar nog plaats op was, was die om 1 uur. We hadden dus maar enkele uren meer om te genieten van ons klein paradijs! Dit was niet erg genoeg, we werden ook de hele tijd lastig gevallen door een verkoper van tickets en vanalles. Het werd zelfs zo erg dat hij, jawel, met Lisa wou vechten!! Na heel wat gedoe en enkele griezelige momenten konden we veilig in een taxi stappen. Dit was de eerste onbeleefde en stomme Vietnamees!!

Gelukkig was het uizicht al snel zo mooi dat we dit snel konden vergeten! Ons laatste Vung Taus maal maakte het weekend compleet, ik begin alweer te watertanden als ik eraan terug denk!

Om drie uur waren we terug in HCM en maar goed ook, wat meer tijd voor schoolwerk is altijd welkom! Alweer een geslaagd, lokaal weekend!

Bewegende sfeerbeelden!

2010-03-11T01:44:00.001-08:00

Zingen en Vietnam gaan heel goed samen, owjee voor mij maar het geeft wel ongelooflijk leuke presentaties!

Bij Miss Lisa in de klas!

2010-03-11T01:20:00.000-08:00

Jaja ik ben verwend en kan mijn computerscherm projecteren! Met mijn boxen kan ik zelfs filmpjes afspelen!!

Geen deuren jammer genoeg en geluidshinder van alle kanten! Mijn stem wordt hier getraind.

Er kan ook gelachen worden! De meisjes hadden een liedje gemaakt om mensen te overtuigen zich meer in te spannen voor het milieu. Heel tof resultaat!

De leerlingen moeten rechtstaan als ze antwoorden! Dat is trouwens echt nodig als je ze wil horen.

Groepswerkjes bij de vleet! Geen idee wat dat ene meisje zei maar het was iets grappig volgens mij!

There is only one room available...

2010-03-08T20:42:00.000-08:00

Dag lieve vrienden en fans!

Even een kort verslagje van vorige week en dit weekend! We moeten hier up to date blijven voor de fans! Vorige week dinsdag heeft Jolien voor de eerste keer een Vietnamese privézangles gevolgd. De communicatie liep vrij vlot ook al kon de lerares maar beperkt Engels, gewoon imiteren was de boodschap. Het gaat er toch wel wat anders aan toe dan bij ons maar het was wel leerrijk, leuk en goed voor de stem. Zeker voor herhaling vatbaar dus! Donderdagavond zijn we met Jane en Jolie naar de cinema geweest (Valentine’s Day). Zoals alles hier anders is zit ook de cinema vol verrassingen. Er is veel meer sfeer tijdens de film en “interactie” met het publiek. Het publiek gaat er helemaal in op en toont dit ook. Bijvoorbeeld tijdens een kusscène begon iedereen te klappen en te juichen. Echt heel leuk om eens mee te maken, we gaan dan ook binnenkort nog eens terug. Hier is het tenminste nog maar 2 euro voor naar de cinema te gaan en bovendien zijn de drankjes in de cinema ook aan normale prijs, geniaal dus!

Op vrijdag was het weer tijd voor weekend! We zijn voor de eerste keer met het vliegtuig weggeweest! Bestemming: Da Nang (zo een 800-900km van HCMC). Alles verloopt hier vlot qua controle en na een uur en een kwart vliegen waren we in Da Nang. We hadden nog geen plannen dus lieten we alles zowat op ons afkomen. Op het moment dat we stonden te wachten op een taxi kwam een Amerikaanse jonge gast, Dan genaamd, naar ons toe en vroeg of wij wisten hoe hij naar Hoi An kon geraken. Dit bracht ons op een idee: impulsief als we zijn beslisten we dan om ook onmiddellijk naar Hoi An te gaan! Allen samen in de taxi en beginnen praten natuurlijk. Dan is op een enorme wereldreis. Hij heeft al Europa bijna volledig gezien, Australië, en bepaalde landen in Azië, ongelofelijk dus. De taxi bracht ons naar een heel leuk goedkoop hotelletje maar er bleek slechts 1 kamer voor drie personen nog vrij te zijn (wel met aparte bedden!). We keken even naar elkaar en beslisten om het gewoon te doen. Die avond zijn we dan ook met Dan iets gaan eten en drinken en wat gaan rondwandelen in de oude en gezellige stad. Op een bepaald moment kwamen we aan een brug, en we hadden al gelezen dat er in Hoi An een “Japanese bridge” was die zeker de moeite waard was om te bezoeken. Op deze brug stonden vele Vietnamezen lustig te poseren en foto’s te nemen waardoor onze conclusie snel genomen was dat dit de Japanse brug was. We wilden ook eens echt Vietnamees gaan doen en gingen zelf poseren op het midden van de brug. Al snel begonnen andere mensen foto’s van ons te nemen en wilden ze met ons op de foto, het werd uiteindelijk een eindeloze fotoshoot!

We zijn hier echt een speciaal fenomeen in Vietnam. Mensen die foto’s van ons nemen, ons aanraken, voortdurend zwaaien naar ons en “hello” zeggen, echt grappig en leuk.

Dag 2 in Hoi An was een drukkere dag. Het begon allemaal met een zeer lekker ontbijt (buffet dat inbegrepen was in de 9 dollar per nacht, echt de max!). Hoi An staat bekend om de kleermakers, dit was wel heel duidelijk want overal waar je keek zag je een kleermaker.

Ze kunnen daar bijzonder snel kleren op maat laten maken dus we beslisten om dat eens uit te proberen en hebben elk 2 kleedjes laten maken. Na lang zoeken en keuzes maken was het shopmoment voorbij en konden we eindelijk beginnen aan het bezoeken van de stad. Even een overzichtje van de mooie dingen die we bezocht hebben:

Een oud koopmanshuis

Een modern gemeenschapshuis

De lokale markt

Een traditioneel muziek- en dansconcert.

We verdienden hierna natuurlijk een duik in het zwembad, en jaja ons goedkoop hotel had zelfs een zwembad (wel redelijk koud water, het was dus goed voor verfrissing maar niet om echt in te relaxen en te zwemmen). ’s Avonds moesten we alweer naar de kleermakers voor het eerste pasmoment van onze kleedjes. Bij beide moesten er nog wat aanpassingen gebeuren maar zondagochtend zou het definitief klaar zijn.
Op dag 3 in Hoi An, zondagochtend, zijn we nog snel de echte Japanse brug gaan bezoeken want onze ingebeelde Japanse brug bleek niet dezelfde te zijn. Al waren we het er over eens dat onze Japanse brug de naam veel meer verdiende door de overvloed aan fotoshoots!

Zie hier de echte Japanse brug! (De andere was wel echt sfeervoller!)

Om 10u30 gingen we dan terug naar de kleermakers om de kleedjes en gelukkig waren de aanpassingen vlot verlopen en zagen we dat het goed was! We namen afscheid van onze roommate Dan en besloten om nog een middagje te spenderen in een resort aan het zwembad alvorens terug op het vliegtuig te springen naar HCMC. We kozen er alweer een heeeeel mooi plekje op de wereld uit en voor een 4-tal uurtjes was het puur genieten!

Om 14u50 ging Lisa’s vervelde wekker af en moesten we ons snel klaarmaken want de taxi kwam ons oppikken om 15u. Terug naar HCMC was het plan maar Jetstar heeft daar even een stokje voor gestoken. Onze vlucht was ongeveer 3u vertraagd. Een beetje vervelend maar uiteindelijk geen wereldramp. We besloten dan om toch een beetje te gaan rondlopen in Da Nang in plaats van ons te vervelen op de luchthaven. We waren op zoek naar een rustig plekje om iets te gaan drinken en vonden uiteindelijk een boot waar niemand anders was. Maar de rust en stilte werd al snel verstoord door een horde Vietnamese vrouwen die Women’s Day aan het vieren waren. Het was een ware invasie! Wij zaten neer aan 1 van de middelste tafels dus we waren in no time omringd door 60 feestende Vietnamese vrouwen. Ze waren heel vrolijk een sommige waren ook een beetje dronken. Na even aarzelen kwamen er dan toch ook enkelen aan onze tafel zitten en begonnen ze in het Vietnamees met ons te praten. Van een conversatie kunnen we niet echt spreken maar ik denk dat onze blik op dat moment wel boekdelen zal gesproken hebben (verbazing alom!). Gelukkig was er 1 vrouw die Engels sprak en zij vertelde ons dan ook dan het vrouwendag was in Vietnam en dat ze dat hier allemaal samen aan het vieren waren. Er werden ook natuurlijk weer onmiddellijk foto’s genomen van en met ons, hilarisch.

We moesten ook bier ad fundum drinken om het eerst tegen die Engels sprekende vrouw (Lisa heeft heel erg genoten van dit moment want ze vindt bier heel lekker…). Normaal gezien zijn de Vietnamese vrouwen vrij rustig maar dit was toch even een ander aspect. We waren wel onmiddellijk vergeten dat onze vlucht vertraging had dus achteraf gezien heeft het ons nog een leuk moment opgeleverd!
Na dit leuke intermezzo zijn we dan terug naar de luchthaven geweest en snel naar hometown HCMC. Net aangekomen op onze kamer (rond 21u) hadden we al snel een nieuwe date. Er is een nieuwe Belg aankomen in HCM: Koen van de Limburg! Hij praat zelf traag in het Engels, echt grappig! We zijn dan natuurlijk met Koen en Jane die avond nog iets gaan drinken. Het is een sympathieke jongen waarmee we waarschijnlijk nog heel wat avonturen zullen beleven. Koen woont bovendien in onze straat en binnen drie weken komt er dan nog een Vlaams meisje bij die ook in onze straat zal verblijven. België is bezig aan een overheersing van de straat!
Maandag, Women’s Day, was ook wel eens een leuke ervaring. Lisa had vrijdag al een cadeau gekregen (shampoo en conditioner) dus vandaag geen cadeautjes meer voor haar. Jolien heeft wel cadeautjes gekregen. Na elke les kreeg ze één of meerdere rode roosjes van de leerlingen. Dit was heel lief en leuk en de kindjes waren ook bijzonder flink vandaag. Hopelijk volgt er nog een Women’s Day of iets dergelijks! Er is wel ook nog iets raars gebeurd. Plots kwam een leerkracht Jolien’s klas binnen met een kaartje en zei: “This is for you from class 54, don’t be surprised if there’s something in it.”. Het kaartje wordt opengedaan en er zat gewoon geld in (ongeveer 8 euro), in België mag je dat niet aannemen maar hier mag dit allemaal wel! Rare ervaring maar de leerkracht heeft me gelukkig snel uitgelegd dat dit hier wel vrij normaal is.

En toen kwam een varkentje met een lange snuit en het verhaaltje was uit!
(Jolien beleeft haar kindertijd weer volledig opnieuw door voortdurend verhaaltjes te moeten voorlezen, te tekenen en liedjes te moeten zingen!)
Tot de volgende!

En nu bij de kleintjes...

2010-03-07T23:28:00.000-08:00

Eerst en vooral wil ik vermelden dat al deze foto's in de namiddag genomen zijn waardoor ik mijn ao dai niet aanheb, pech pech pech.

Kijk eens hoe flink ze werken bij juf Djulien (ze kunnen allemaal mijn naam niet uitspreken waardoor het eerder zoiets wordt).

Eerste leerjaartje: ze hebben natuurlijk ook al "peace" leren doen!

Liedjes zingen olé!

Typische "juf" foto waarbij ik doe alsof ik een leerling help :).

Mijn vakleerkracht vond het nogal leuk om foto's te nemen, het werd uiteindelijk een heuse fotoshoot in de klas! Natuurlijk terwijl de kindjes flink aan het werken waren.

Fun bij Jolien in de klas

2010-03-01T20:28:00.000-08:00

Ik heb eindelijk eens het fototoestel bovengehaald in de klas! Sfeer alom voor de kinderen!

Hier zien jullie de helft van 1 van mijn klassen van het vierde leerjaar. Het is helaas onmogelijk om ze allemaal op één foto te krijgen!

Enthousiasme in het vijfde leerjaar! Dit is niet de volledige klas, maak je geen illusies, er waren er nog enkele even naar buiten gelopen zoals gewoonlijk. Toen ze terugkwamen waren ze jaloers dat zij niet op de foto's stonden. Pech pech pech!

Is het jullie al opgevallen dat ze graag "peace" doen?

Heaven on earth!

2010-03-01T07:13:00.000-08:00

Beste blogvolhouders we hebben alweer heel wat meegemaakt! Vorige week zijn we begonnen aan onze lesgeefmarathon! We zullen nu in onze stageschool werken tot 2 april. Dit wil dus zeggen zes weken van volle, lawaaierige klassen en lesvoorbereidingen!
Lesgeven in Vietnam is niet altijd even evident. Jolien is plots een juf in het lager en moet Engels geven aan kinderen die soms amper een woord verstaan. Het verhaal van de honderd en een dalmatiërs zal voor haar nooit meer hetzelfde zijn. (Voor alle duidelijkheid, dit verhaal zal ik MAAR een 20 tal keer voorgelezen hebben!) Lisa moet vooral speaking geven. Bij ons alletwee gebeurt het al wel eens dat we net voor de les begint ontdekken dat de les niet doorgaat, het voorbereide onderwerp al gegeven is, … . Improvisatie en flexibiliteit is een must! Na wat zoeken en de nodige misverstanden zijn we toch heelhuids door deze week gekomen. We hebben zelfs voor de eerste keer contact gehad met de universiteit! Na een maand wachten slaagde Ms Hien er eindelijk in ons het telefoonnummer door te sturen van Mr Binh! Dit bleek een zeer sympathieke vent die ons het uurrooster gaf van de lessen op de universiteit. Het ziet ernaar uit dat we een paar lessen Eglish Language Teaching en Listening zullen volgen. We zijn vrij om te kiezen wanneer en gaan dit dus doen na onze stage in de scholen. We hebben niet alleen contact gehad met de universiteit, we hebben ook een oplossing gevonden voor onze zorgstage! Als alles goed gaat zullen wij elke donderdagvoormiddag werken in een weeshuis. Heel veel informatie hebben we daar nog niet over maar Rosie, een Britse leerkracht van Jolien haar school, klonk zeer positief.
Na de zware werkweek was het tijd voor een uitstapje. Dit weekend gingen we naar Mui Ne, een populaire bestemming bij de Vietnamezen. Na heel lang zoeken beslisten we om een goedkope guesthouse te boeken. We hadden wel een masterplan om voor weinig geld (2 euro) in een fancy resort gebruik maken van het private beach en the swimming pool!! Na een vermoeiende busrit van zo maar eens 3 uur langer dan verwacht op een warme warme bus kwamen we vijdagavond aan in Mui Ne! Onderweg kwamen we roze pringles tegen!! Onze kamer was een meevaller, heel mooi en met airco! De avondactiviteiten in Mui Ne vielen tegen. Het was net een spookstad met een vies visgeurtje! Wel hadden we de eerste resorts gespot en die waren op wandelafstand!
Zaterdagochtend sliepen we uit, in Vietnam start karaoke al vroeg in de morgen, lees dus sliepen we tot half tien. Vervolgens staken we met slaperige oogjes de straat over en gingen we luxueus ontbijten in het Canary Beach Resort! Voor slechts vijf dollar hadden we een buffet voor ons, helemaal alleen, met watermeloen, ananas, pannenkoekjes, cake, taartjes, spek, eitjes, yoghurt,… . Ja we hebben ons laten gaan! We hadden ondertussen ook al het zwembad gespot en de keuze was gemaakt, de rest van de dag brachten we door in het Canary.
Er was niet alleen een ongelooflijk perfect zwembad, 5 meter verder stonden we op een strand, nog perfecter! Woorden kunnen het maar moeilijk beschrijven, vandaar de foto’s!
Dit is een plaatsje op de wereld waar je de rest van je leven kan blijven hangen, wij hadden slechts een dag en een half en maakten daar dan ook het beste van!

Na zonsondergang gingen we terug naar ons guesthouse en beslisten we om naar het centrum te gaan en daar een ander resort uit te kiezen voor het avondmaal. Een korte zoektocht naar geld bracht ons bij Sankara bar and restaurant! We wandelden binnen en dit was de hemel in zijn avond versie! een prachtig verlicht zwembad, privé zitlounchhoekjes, uitzicht op de zee én lekker eten! We waren twee tevreden ladies, eentje was wel verbrand, rara wie.
Zondag, vertrekdag. HCM was alweer aan het wachten maar de bus vertrok pas om half twee in de namiddag en dus staken we de straat over en brachten we onze nieuwe vriend Canary een laatste bezoekje! Nog wat hangen aan het zwembad, lunchen aan de zee en genieten van de perfecte locatie… Daarna was het tijd voor afscheid. Vol tranen in onze ogen, haha dat is een klein beetje overdreven, stapten we op de bus. Zes uur later kwamen we als twee gekookte en uitgeputte eitjes er weer af. Klaar voor een nieuwe werkweek!

Sfeerbeelden!

2010-02-25T19:08:00.000-08:00

Picture time met Ms Loan.

Sfeerbeelden!

2010-02-25T18:52:00.001-08:00

Foto voor het jaarboek!

Sfeerbeelden!

2010-02-23T22:42:00.000-08:00

Floating village in the Mekong.

Mekong!

2010-02-23T22:11:00.000-08:00

Hallo!! Hier is een update van de voorbije week, have fun.

Na onze reis naar Cambodia besloten we om eerst wat in Ho Chi Minh te blijven en de vrolijke Nieuwjaarssfeer op te snuiven. Opnieuw tegen iedereen happy newyear zeggen en beste wensen wensen en dat in februari, het is bijzonder! We waren niet alleen terug in HCM voor het Nieuwjaar, we hadden ook nog schoolwerk dat op ons lag te wachten. Lesvoorbereidingen maken, groeidossier in orde brengen en knutselen aan de Bachelorproef, bezigheid genoeg! Toch vonden we het al snel lastig om in de stad te blijven, alles was hier ook een volledige week gesloten, ja ook onze vaste supermarkt, zelfs ons kraampje waar we water kopen! Ter ontspanning waagden we ons aan een massage. Ik had nog ergens een folder liggen met wat prijzen in en 10 USD wilden we graag geven voor een full body massage van een volledig uur. Wij richting centrum, opzoek naar het Reyna Beauty Salon, en wat een drukte. De straten waren gesloten voor auto’s en overal maar echt overal zag je mensen foto’s nemen. We waren helemaal in Japannerkesland! Nieuwjaar is blijkbaar het moment om mooie(?) familiefoto’s te maken! Na wat zoeken, oja het adres op de folder bracht ons naar een winkel met handtassen, besloten we om dan maar rond te wandelen en eens een willekeurig massagesalon binnen te wandelen. Er zijn er hier veel maar blijkbaar toch wat duurder dan ons Reynaplan. Na een half uur ronddolen gingen we dan toch naar het adres van de folder en teduh, een minibordje met daarop Reyna hing voor de deur! We wandelen binnen en vroegen ‘Reyna?’. De man wijst naar boven en we kijken eens naar elkaar maar besluiten dan toch een kijkje te gaan nemen. Een paar trappen omhoog, door een lege kamer om dan uiteindelijk in een donkere kamer te komen met allemaal bedden van elkaar gescheiden door dunne gordijntjes. Tien min later liggen we met weinig kleren aan op een van die tafeltjes. Ik begon al spookbeelden te krijgen van verdovingen en orgaandiefstal, ook Jolien had schrik dat haar geld pootjes zou krijgen. Na heel wat gepor en gekraak (men noemt dat dan ontspanning) was het uur voorbij en waren we alletwee blij dat we goed en wel buiten kwamen. Daar gaan we zeker niet meer terug!!

Na een volledige dag van lesvoorbereidingen en werken in onze kleine kamer begonnen we al snel te dromen van de mooie stranden van het eiland Phu Quoc en dus trokken we naar de vele reisbureautjes. Na wat zoeken werd het al snel duidelijk, alles alles was volgeboekt! Ja we hadden wel gelezen dat het moeilijk is om tijdens Tet te reizen, alle Vietnamezen kruisen dan het land door, op vakantie of naar de familie maar we hadden niet verwacht dat echt elk vliegtuig, elke bus of boot volzet zouden zijn. Na een immens lang uur in ons vast reisbureau deden we water bij de wijn en besloten we om drie dagen naar de Mekongdelta te gaan. Een tour georganiseerd voor ons was de snelste en goedkoopste oplossing en dat was dan ook het plan! Vrijdag (19/02), vroeg in de morgen zaten we op de bus richting My Tho we zaten er niet alleen op nee, Oostenrijkers, veel Fransen, Vietnamezen en ja ook een Nederlands koppel waren mee. Dat Nederlands koppel zat daarenboven achter ons en al snel raakten we aan de praat! Jammer genoeg zijn we nooit zo slim geweest om die mensen hun namen te vragen en zullen we het in de rest van dit verhaal dus hebben over ‘het Nederlands koppel’. Na een uur of twee dwalen in dromenland kwamen we aan in My Tho. Onmiddellijk nam de gids, JJ, ons mee naar een plaatsje waar we fruit konden proeven en naar traditionele muziek luisteren. Een gitaar met 2 of 5 snaren, allemaal geen probleem. Daarna was het op naar de bootjes. Achteraf gezien een van de leukste momenten, varen door de coconut tree forest met een dwaas hoedje op ons hoofd. De volgende halte, een Coconut Candy farm en oh ja het was even lekker als het klinkt. Heerlijke snoepjes met allerlei smaken die wel ongelooflijk aan de tanden blijven plakken. We proefden niet alleen van de kokosnootsnoepjes, er was ook honing gemengd met rijstwijn/thee en citroen. Opnieuw heel lekker! Plots liep JJ met een reuze python om zijn nek en was hij op zoek naar vrijwilligers die dat beest ook eens als sjaal wilden gebruiken.
Jolien zag dat wel zitten en stond plots met een python op haar schouders, haar mening: ‘Dat weegt nog veel’. De voormiddag was goed gevuld want daarna was het lunch gevolgd door een hanengevecht. Gelukkig was het maar voor te spelen en deden de hanen elkaar niet echt pijn! De rest van de dag was op de bus zitten met een speciale onderbreking, de ferry over de Mekong! Als je ooit eens met duizend brommers op een boot wil zitten, hier is the place to be! Ongelooflijk wat een kabaal en uitlaatgassen we daar te verwerken kregen.
Dag twee: Vroeg opstaan is onze nieuwe hobby, we love it!
Een floating market bezoeken maakt het vroege gebrul van de wekker goed en is echt ongelooflijk om te zien. Ananas smijten van de ene boot naar de andere, just doing some business. Hierna was het op naar de volgende fabriek, deze keer zagen we hoe noodles gemaakt worden van rijst, wat zijn we blij dat we dit ook weer weten. De namiddag was alweer veel in de bus zitten en bij ons staat dit gelijk voor slaap inhalen. Af en toe werden we wakker geschud door JJ om onder andere een
krokodillenboerderij te bezoeken, een berg op te klimmen en een tempel te bezoeken! De volgende nacht brachten we door in Chau Doc, een klein stadje waar de markt nogal wat geurtjes heeft en weinig restaurants te vinden zijn.
De laatste dag begon alweer vroeg, deze keer bezochten we een dorp van de Cham minority en vervolgens een floating fish farm. Een gat in de grond werd gebruikt om de vissen (die gevangen zitten onder het huis) eten te geven. Daar kan je maar beter niet invallen. De geur was ja nogal vissig, jammie! Dit was de laatste halte alvorens the return home. Zes uur later waren we terug thuis in HCM. Klaar voor de vele weken van les geven en volgen!
Groetjes!!

Bewegende sfeerbeelden!

2010-02-16T06:53:00.000-08:00

Danspasjes zijn, zoals alles hier, immens goed voorbereid!

Sfeerbeelden!

2010-02-15T06:10:00.000-08:00

Een kraampje met fruit!

Sfeerbeelden!

2010-02-15T06:08:00.001-08:00

Jammie schildpadden om te eten, neen we hebben niet geproefd!

Sfeerbeelden!

2010-02-15T06:07:00.000-08:00

Angkor Wat!

Voor de volhouders, er is nog meer!

2010-02-14T21:20:00.000-08:00

Een vijf-uur-durende busrit langs een ongelooflijk landschap vol paalwoningen of eerder paalhutjes bracht ons in Siem Reap. Onderweg zagen we waterbuffels in modderpoelen baden en leerden we heel wat reizigers kennen. Een Cambodjaan die een weekje naar de idyllische stranden van Sihanoukville getrokken was en terugkeerde naar huis en een Zweed die Russisch kon en op Jolien haar hoofd tikte om haar een of andere rare noot te laten proeven. Zijn naam bleek Ulf te zijn en hij had babbelwater gedronken, hij had er trouwens ook bij want hij bood ons pastis aan. We zijn ook uitgenodigd naar Zweden!! We zagen ook de meest viese dingen om te eten langs de wegrestaurants, gefrituurde spin en iets raar met schildpadden zijn enkele voorbeelden!
De aankomst in Siem Reap! Het bleek een kleine stad te zijn met de hoofdstraat in asfalt en zijstraten in stof en steengruis. We werden er opgewacht door een tuktukdriver (Rak) met een naambordje voor ene Sisa en Johen! Wat bleek, aha, dat waren wij!! Hij had een vriendelijk gezicht, zei ons direct dat ons hotel very nice was en we reden/sprongen over de weg vol putten en bobbels naar The Green Village Palace!
Een paradijsje met hangmatten, een zwembad, afdak gemaakt uit stro en vele, kleurrijke bloemen. Ook de kamer was een verademing, airco, een eigen bed, een ligbad en een eigen frigo. Rak had voorgesteld om ons naar Phnom Bakheng te brengen, een berg met op de top een tempel en een sunset view of Angkor Wat! We vonden dit een goed idee maar eerst een duik in het oh zo mooie zwembad en wat bleek, aan het zwembad zaten vier Belgen. Terwijl we moesten wachten op Rak vroegen we hen naar hun ervaringen en tips. Ze raadden ons aan om naar Kbal Spean te gaan en we zijn ze daar nu heel dankbaar voor!
Plots stond Rak daar om ons mee te nemen naar Phnom Bakheng. Dit was onze eerste kennismaking met het hele Angkor domein. Het water, de jungle en de oude tempels, deze plek heeft iets mysterieus, iets religieus! De wandeling naar de tempel was een hele tocht en eenmaal boven was er nog de tempel zelf die we moesten beklimmen. Duidelijk een tempel op godenmaat want de treden zijn toch net iets te stijl en hoog om comfortabel te zijn voor een mens. Op de top waren er duizenden Japanners met fototoestel aan het wachten op de zonsondergang. We zochten een plaatsje en genoten van de magische sfeer en het ongelooflijk uitzicht!
Eens terug bij Rak vroegen we hem naar een lekker en niet te duur restaurantje. Hij bracht ons naar Pubstreet, the place to be voor toeristen in Siem Reap!! We beslisten om voor een klein eetkraampje te gaan op de stoep en gingen voor een Khmer bbq! We kregen een persoonlijk bbq’tje en dit zag er duidelijk zeer leuk uit want plots nam iedereen hetzelfde! Het was dan ook zeer lekker! Een goed einde voor onze eerste dag in Siem Reap.
Dag twee: We hadden beslist om Angkor Wat nog wat te sparen en eerst de verdere tempels te bezoeken. Kbal Spean en Bantaey Srei stonden op het programma en dit wou zeggen dat we zeker een uur in de tuktuk gingen zitten. Na wat discussie over de prijs en moeilijk gedoe van Rak reden we door het Angkor domein, langs kleine dorpjes naar Kbal Spean. Een bergriviertje met in de oevers ‘carvings’ van Hindoe godheden zoals Vishnu en Shiva. Het bergriviertje was niet zomaar te bereiken, eerst volgende een prachtige wandeling langs een pad door de jungle van anderhalf uur. Klimmen over wortels van bomen en rotsblokken, het deed ons deugd eindelijk eens wat te kunnen genieten van de natuur en te bewegen. Eens boven kwamen we een riviertje tegen waar we natuurlijk direct onze voeten instaken, de verfrissing was meer dan welkom! Vervolgens liepen we langs een klein padje een beetje verloren om ons dan om te draaien en te merken dat we de carvings een half uur ervoor voorbij gelopen waren. Daar stonden we dan in het midden van de jungle! We haalden de ‘alleen planeet’ boven, het boek van de waarheid, en lazen dat het pad splitst. Dat hadden we natuurlijk al gemerkt! We beslisten dan maar mooi de slimme mensen met een gids wat te volgen en zo kwamen we dan toch de carvings tegen. Die waren heel mooi maar het hoogtepunt van Kbal Spean was voor ons toch wel de waterval!

Plots dook hij op achter een hoekje, een prachtige waterval waar je onder kan gaan staan!! Voorbereid als we waren hadden we natuurlijk geen bikini bij (zoals de mensen die op dat moment onder de waterval stonden), maar het was snel beslist, dit was te mooi om aan ons voorbij te laten gaan! Kleren uit en in ons ondergoed eronder! Het is nu niet dat we de weinige mensen die er waren ooit nog terug gingen zien hé! Volledig verfrist en met half natte kleren waren we klaar voor de afdaling!
Rak stond daar alweer te wachten op ons en we beslisten om samen met hem te eten in een van de vele hutjes op de parking! Tegen alle verwachtingen in was het ongelooflijk lekker, Rak wist de plaatsjes wel te kiezen! Hij vertelde over zijn dromen om ooit tourist guide te worden maar blijkbaar is dat niet zo simpel en gebeurt de toelatingsproef ook niet altijd even eerlijk. We hopen voor hem dat het hem lukt!
De volgende halte was Bantaey Srei, een duizend jaar oude hindoe tempel die zeker de moeite waard is om te bezoeken! We waren daar natuurlijk niet alleen en plots werd Jolien aangesproken door de busvriend Ulf! De wereld is klein! Na het tempelbezoek waren we bijna gekookt en dus helemaal klaar om terug te keren naar ons verfrissend zwembad! Een perfecte dag!
Gevolgd door een nog zottere avond. Het is in Siem Reap de mode om een fish massage te nemen.
Dit houdt in dat je voeten ‘gekuist’ worden door honderden kleine visjes, die het vuil en de dode huid opeten! Er bestaan weinig dingen op de wereld die dat gevoel kunnen evenaren qua raarheid denk ik! We hebben ons dan ook een kriek gelachen en het duurde meer dan tien min voor we echt heel onze voeten in het bad durfden steken. Blijkbaar zag het er allemaal zeer leuk uit want we kregen al snel gezelschap van een Amerikaan, Charly, uit Philadelphia. Hij was op wereldreis en had een ongelooflijk hilarische lach, zeer handig om de aandacht van de vissen te halen!
Woorden die de derde dag samenvatten zijn: sportief, enorm warm, wow zo mooi, leuk!,… . We waren de tuktuk wat beu en wilden meer zelf beslissen waar we stopten en wat we deden dus huurden we een fiets! We beslisten om de dichtere tempels van Ta Phrom, Ta Keo, Angkor Thom, … te bezoeken. Dicht is relatief want het was toch wel langer dan een uur fietsen in 30° naar Ta Phrom, de tempel in de jungle die bekend is uit, jawel, Tomb Raider!
In ware Lara Croft stijl verdwaalden we in de ruines van de tempel, klommen over wortels van bomen die overal in door en uit groeien. Dit was voor Lisa het hoogtepunt van Angkor! Na Ta Phrom gingen we langs Ta Keo naar Angkor Thom. Onderweg kwamen we aapjes tegen die hoopten op toeristen met fruit! In Angkor Thom was er het olifantenterras, Baphuon en natuurlijk Bayon. Die laatste was Jolien haar favoriete tempel omwille van de honderden gezichten gehakt in de torens. Ook hier kan je best niet al teveel last hebben van hoogtevrees of goed zoeken naar alternatieve manieren om de tempel te beklimmen. Hierna waren we uitgetempeld en fietsten we terug naar huis.
Dag drie was de laatste dag in Angkor en we hadden het beste gespaard voor laatst, ANGKOR WAT! Rustig uitslapen, genieten van het lekker ontbijt en dan om twaalf uur met de tuktuk naar Angkor. Een goede timing want we waren praktisch alleen in dit wereldwonder. Heel anders dan de andere tempels maar ongelooflijk mooi en groot. We zijn nog maar pas thuis maar willen nu al terug!!!! Na een paar uur waren we klaar om afscheid te nemen en gingen we terug naar het hotel. De rest van de dag hingen we in de hangmat met een boek of zaten we in het zwembad. Het was alweer donker voor we het door hadden en zo kwam ons Cambodjaans avontuur tot een einde!

Hier zijn we weer!

2010-02-14T21:06:00.000-08:00

Hier zijn we terug! Na een week vertoeven tussen de Cambodjanen zijn we terug in Ho Chi Minh City met heel wat avonturen en nog meer fantastische foto’s!

Maandag 8 februari vertrokken we, met de bus, richting Phnom Penh, hoofdstad van Cambodja! De busrit duurde 6 uur en zou ons voor de eerste keer uit de grote stad HCM (na een uur rijden met de bus waren we nog niet uit de stad!) brengen. We zaten er nog geen tien min op of kregen al ontbijtkoeken, sommige leken op cake en smaakten zeer lekker, andere roken naar vlees en zagen er vies uit! Nog geen tien min later kwamen ze onze visums ophalen, zonder een woord uitleg. We vreesden al voor ontvoeringen en dergelijke maar een paar uur later aan de grens bleek dat de busmaatschappij de visums voor Cambodja had geregeld en we konden zonder problemen binnen. Tijdens het wachten op de visums raakten we aan de praat met Geromy, een typische franse charmeur met gel in het haar en een witte broek die ook lesgeeft in HCM. Hilarisch! Nog drie uur later kwamen we aan in Phnom Penh.

Daar ontdekten we een nieuw vervoersmiddel met een hilarische naam: de tuk tuk! Hierin werden we naar onze guest house, Blue Dog genaamd, gebracht. Rond 15u30 waren we dus goed en wel gesettled en hadden we wel nog zin en energie om een beetje te gaan rondwandelen en zaken te gaan bezoeken. De tuk tuk bracht ons eerst en vooral naar Wat Phnom, een zeer mooie tempel op een bergtop. We beslisten om er eerst eens rond te wandelen alvorens de berg te beklimmen en dit bracht ons de verrassing van ons leven op, er waren aapjes!

We werden natuurlijk helemaal gek en begonnen als rasechte japanners foto’s en filmpjes te maken. Na een half uur aapjes-kijken draaiden we ons om en zagen we een olifant. Man man man ons geluk kon niet op. De tempel zelf op de bergtop was ook heel erg indrukwekkend. Het was een boeddhistische pagode maar deze was zo verschillend van de pagodes die we in Cholon bezocht hadden dat onze verwondering weer naar boven kwam. Na Wat Phnom waren we helemaal into pagode stemming en besloten we om nog één te bezoeken. We gingen met de tuk tuk richting Wat Ounalom. Hier waren geen toeristen te zien maar er waren wel 3 sympathieke monniken die de drang voelden om met ons te praten. Hun Engels was niet zo goed en we denken dat ze min of meer uitleg probeerden te geven maar meestal hadden we het gevoel dat ze een volledig andere taal aan het praten waren en waren wij gewoon vriendelijk aan het knikken en ‘yes yes’ aan het zeggen. We kunnen nu toch ten minste zeggen dat we met monniken gepraat hebben ook al was het niet echt een nuttig gesprek. Toen we wat verder wandelden in het complex kwamen we een klein vrouwtje tegen (die gelukkig al iets beter Engels kon) en die ons meenam in een klein tempeltje waar we alleen waren en voor één keer echt gebeden hebben voor Boeddha. We wisten niet zo goed wat te doen maar het was wel grappig en leuk om eens mee te maken.
Hierna zijn we nog iets gaan drinken en terug naar de guest house geweest. Een vriendin van Jolien, Tine, had een kamertje in de guest house geregeld waar zij zelf ook verblijft. Het was dan ook wel grappig om iemand van thuis tegen te komen aan de andere kant van de wereld. Wij zijn met ons drietjes gezellig gaan eten en toen we weer op de guest house waren ze boven drankspelletjes aan het spelen (Kok, een Cambodjaanse tuk tuk – driver die ook in dezelfde guest house sliep, had volgens ons zelf een drankpokerspel uitgevonden waar je in een mum van tijd zat van zou worden want de spelregels sloegen echt nergens op). We hebben dit spel dan ook niet lang gespeeld want de avond was nog jong. We zijn naar de riverside vertrokken (jaja we moesten vaak aan Eveline denken als we dat hoorden!), een bar met live music. Iemand die ook verbleef in de guest house trad daar op maar blijkbaar mag je daar ook gewoon als je zin hebt een liedje zingen.

Kok was in een zeer melige bui en wou de hele avond liedjesliedjes zingen. Bijgevolg heeft hij in the riverside een mooie versie vertolkt van ‘my heart will go on’ en ‘because of you’. Na een beetje pushen heeft Jolien zich ook aan het zingen gewaagd (One of Us – Joan Osborne). Nu iedereen in de dans- en zangstemming was kreeg de baas van de guest house, die natuurlijk ook mee was gaan feesten, het geniale idee om naar zijn favoriete plaats te gaan: de karaoke bar! Aangezien dit heel duur is wou eerst niemand meegaan tot hij zei dat hij het zou betalen. Iedereen in de tuk tuk, op de brommer of op de fiets en rechtstreeks naar de karaoke bar. Dit was echt een avontuur op zich. Je komt daar toe in een fancy privékamer met 3 vrouwen. 2 daarvan schenken voortdurend bier bij en de andere vrouw was precies een entertainment girl, dit was nogal bizar maar blijkbaar is er nogal wat prostitutie in het karaoke milieu en na dat gezien te hebben kon je ook niet meer zo verbaasd zijn hiervan. We hebben daar nog een feest gebouwd in de karaoke bar maar op een bepaald moment was het dan ook wel genoeg en zijn we huiswaarts gekeerd. De dag erna moest we op een redelijk uur opstaan om de volop de toerist te kunnen gaan uithangen.

Met een redelijk mottig gevoel maar gelukkig geen andere vervelende bijeffecten van de avond ervoor konden we aan onze dag beginnen. Na een heerlijk ontbijt stond er een tuk tuk voor de deur te wachten om ons te begeleiden tijdens onze tocht. Eerst en vooral zijn we naar the Royal Palace geweest.

Hiervan waren we beide echt enorm onder de indruk. Dit was onbeschrijfelijk mooi. Je kon blijven kijken en genieten van de kleuren en de architectuur van/in de gebouwen. Het hoogtepunt van the Royal Palace moest wel normaalgezien de zilveren pagode zijn maar hier hadden we wel veel meer van verwacht. Het tweede deel van de voormiddag hebben we gevuld door naar het Tuol Sleng museum te gaan. Dit is een school die tijdens de oorlog in Cambodja met de Khmer Rouge omgebouwd geweest is tot een gevangenis die veel weg heeft van de werkkampen tijdens de 2e wereldoorlog hier. Om in dezelfde sfeer te blijven zijn we dan ook in de namiddag naar the killing fields geweest, dit is een plaats waar enorm veel massagraven gevonden zijn. In het midden staat een monument waar ook nog effectief schedels en andere lichaamsdelen huizen van mensen die omgekomen zijn tijdens de oorlog. Het was wel vrij intensief allemaal maar wel de moeite om te bezoeken als je in Cambodja bent aangezien het zo een belangrijk deel is van hun geschiedenis. Deze oorlog is nog niet zo lang geleden en je merkt dat het land hier nog van aan het bekomen is. Na deze toch wel wat zwaardere maar interessante dag hadden we nood aan wat luchtigere activiteiten. We zijn dan met Tine naar de winkel gegaan om inkopen te doen voor op de bus naar Siem Reap de dag erna en konden het niet weerstaan om ook een DVD winkel binnen te stappen. Hier heeft Lisa een gelukzalig moment beleefd door een nieuwe serie van Girlmore girls te kopen. We hebben ons nog meer laten gaan en hebben een deel van een vrouwenreeks gekocht die Will and Grace mogelijks zouden kunnen vervangen als avondritueel, namelijk The OC. Na het shopmoment was het tijd om te gaan eten, hiervoor zijn we naar the lakeside geweest (een backpackers area in Phnom Penh). Hier kon je happy pizza kopen en er stond bij: for 1 dollar extra you get an extra happy pizza (met weed in met andere woorden), echt de max. Geen nood, hier hebben we mooi afgebleven want dit was toch iets te marginaal. Wanneer we daar ook iets gingen gaan drinken werden we alweer met happy obers geconfronteerd die ons vroeger of we weed rookten. Besluit: marginale buurt ‘the lakeside’. Bij deze raden we aan onze ouders aan om hier geen hotelletje of guest house te boeken tijdens jullie bezoek aan Phnom Penh.
Zo, dit was Phnom Penh, op naar Siem Reap en Angkor!

Sfeerbeelden!

2010-02-05T07:59:00.000-08:00

Miss Lisa in work outfit!

Sfeerbeelden!

2010-02-05T07:57:00.000-08:00

Een echte Vietnamese teacher!

Vakantie!

2010-02-05T07:01:00.000-08:00

Bij deze melden wij jullie allen het heuglijke nieuws dat wij nu 2 weken vakantie hebben, olé. Lang leve het Tet! Maandag vertrekken we naar Cambodja, wat toch wel het hoogtepunt van onze vakantie zal zijn, dus daar kijken we echt al heel erg naar uit. Voor de rest gaat we dit weekend wat kleine bezoekjes in Ho Chi Minh zelf doen, naar een teacher's party in Lisa haar school gaan, wat werken en onze valiezen maken!

Deze week was nogal een vrij bewogen week dus we vinden wel dat we wat vakantie verdienen. Vele uren lesgeven aan super grote klassen (40 à 50 kinderen/tieners) is toch wel intensief.

Vandaag hebben we dan ook de vakantie super goed ingezet:
Na de laatste 3 lessen van Jolien zijn we gezellig gaan ontbijten in de Highlands Coffee. Daar hebben we genoten van een watermelon ice blended en een heerlijk eitje met patatjes en wat groentjes.
Daarna moesten we nog even naar Lisa haar school om een boek te halen dat ze nodig heeft na de vakantie. Daar hebben we een heel sympathieke leerkracht van Lisa ontmoet die al onmiddellijk vrij familiair met haar omsprong want ze nam plots zomaar haar hand vast om zo even verder te wandelen. Jolien kon haar lach op dat moment even niet meer inhouden en ze heeft haar wijselijk omgedraaid om even te genieten van een ander uitzicht.
Na dit toch wel hilarische moment van de dag konden we vertrekken naaar Dam Sen! Deze keer is het ons wel gelukt om naar het waterpark te gaan en wat vonden we dat zalig! Het was eerst wel even zoeken om onze rugzak ergens kwijt te kunnen want we werden wat gediscrimineerd, de foreigners moeten dat op een andere plaats doen dan de Vietnamezen en dit was toch even zoeken. Om een beeld te schetsen van het park kunnen we zeggen dat het niks is in vergelijking met Aqualibi. Voor de snelheidsduivels onder ons is het echt een droom want de glijbanen zijn behoorlijk gek. Voor de rest heb je ook glijbanen waar je met 2 in een band van kan gaan, glijbanen op matjes, een golfbad, een glijbaan waarbij je op het einde in een soort trechter terecht komt en dan val je in een gat (echt hilarisch om Lisa eruit te zien vallen)...

Na de zalige namiddag in Dam Sen was het tijd om terug in de taxi te springen en naar een teacher's party te gaan op Jolien haar school. Kort omschreven was dit een eet- en karaokeavond. We zaten samen aan tafel met de Engelse leerkrachten. Er werd wel niet veel Engels gepraat maar gelukkig gaven ze af en toe wel wat meer uitleg bij de gerechten. Het was vrij lekker maar er waren toch wel enkele bizarre gerechten bij ook zoals koppen van vogels, koppen van vissen (jaja ogen inclusief) en een heel raar drankje op het einde (Swiss soup). Tijdens het eten begon the partytafel (de tafel met de mannelijke leerkrachten) al lustig te karaokeën. Na het eten vroeg 1 van de leerkrachten natuurlijk aan ons of we ook wilden zingen. We probeerden er met het goedkope excuus vanaf te komen dat er waarschijnlijk geen Engelse songs aanwezig waren maarja al snel werd er een boek vol Engelse liedjes in onze handen geduuwd. Éen van de mannelijke leerkrachten stelde voor om een duetje te doen "Hello". Jolien gaf toe aan de verleiding om te zingen en dit werd zeer goed onthaald bij de leerkrachten van de school. Iedereen was heel enthousiast en we mochten aan de partytafel gaan zitten. Daar kregen we al snel een pint bier in onze hand geduuwd en natuurlijk moest er nog gezongen worden. Het was uiteindelijk wel een heel leuke avond, hopelijk is de teacher's party morgen ook zo plezant.

Meer hebben we voorlopig niet te vertellen maar lang zal het niet duren voor er weer één of ander avontuur uit de bus komt gevallen!

Sleep tight!

Sfeerbeelden!

2010-02-03T06:25:00.000-08:00

Strawberry temptation!

Sfeerbeelden!

2010-02-03T06:23:00.000-08:00

Hmmmmmmm! Watermelon ice blended and iced cafe latte

Sfeerbeelden!

2010-02-01T06:25:00.000-08:00

Het verkeer in HCM!

En dan nu, werken!

2010-02-01T05:33:00.000-08:00

Hier zijn we weer.

Het eerste weekend in Vietnam was er een van werken aan lesvoorbereidingen, dat moet hier ook gebeuren ja. Een les voorbereiden zonder veel materiaal en over een onduidelijk onderwerp, het is niet simpel. We zaten dan ook met veel vraagtekens. Gelukkig konden we s'avonds even ontspannen want we hadden tickets voor de waterpoppenshow! Een enorm leuk spektakel mét live-muziek! Echt een aanrader. Na het waterpoppentheater wandelden we naar huis, plots werden we gelokt door de meest hilarisch muziek en bijbehorende danspasjes.

Blijkbaar was er een 'tien om te zien' achtig event met ongelooflijk grappige dansmoves! Het hele gebeuren werd zelfs gefilmd, niet alleen door ons maar ook door een echte tv-zender! Zondag waren er verder lesvoorbereidingen en veel zoektochten, bijvoorbeeld een bal vinden in Ho Chi Minh City, het klinkt simpel maar is het helemaal niet. Owja winkels zijn hier open op zondag, enkel copycenters niet. Het moest lukken dat dat nu net hetgene was wat wij nodig hadden. Printen is op zondag jammer genoeg niet gelukt, dat moest dan maar gebeuren op maandagmorgen net voor de les.

De eerste lesgeefschooldag! We vertrokken allebei naar school met kriebels in de buik, niet goed wetende wat de dag zou brengen.
Bij Lisa begon het met om 7 uur 's morgens het zingen van het school anthem door alle leerlingen terwijl de vlag van Vietnam gehesen werd, speciaal. Verder verliep de dag zoals anders, leerkrachten die verbaasd opkijken als er plots een buitenlander in hun klas staat en leerlingen die vragen hoe oud ik ben en of ik al een vriendje heb :)!

Bij Jolien zagen de lessen er wat anders uit. De eerste les was al onmiddellijk aan de allerkleinsten, het eerste leerjaar. Het begon natuurlijk met een surprise, de leerkracht was niet aanwezig. Nu goed, uiteindelijk geen probleem, dan beginnen we maar aan zonder leerkracht. De lessen, die bestaan uit liedjes zingen, spelletjes spelen en nog meer van dat leuks, zijn beter meegevallen dan gedacht mits een paar onvoorziene omstandigheden zoals een kleermaker die plots in de klas binnenkomt om de geldzaken van de ao dai te regelen. De klassen zijn ook zoals bij Lisa bijzonder groot, de kindjes zijn kindjes en kindjes zijn luidruchtig dus dat is ook zeker van toepassing maar al bij al viel het heel goed mee want ze zijn heel lief en koddig ;). Je voelt je bovendien heel erg populair als je door school wandelt.

Na al dat zware werk kwam Jolien thuis met een superleuke verrassing! De ao dai's waren klaar!! We stonden allebei te popelen om ze te passen en natuurlijk om foto's te nemen. Nu zijn we helemaal klaar om de klassen te trotseren in onze schone outfit waar we toch wel trots op zijn!

Als laatste willen we nog vermelden dat we al op een oud getrouwd koppel beginnen te lijken met dezelfde gedachten op hetzelfde moment, gelukkig nog zonder het bekvechtgedeelte!

Sfeerbeelden!

2010-01-29T21:30:00.000-08:00

Stofjeswinkel voor de ao dai!

Xin Loi (excuses) het is Xin Chao in plaats van Xi Chao!

2010-01-29T07:33:00.000-08:00

Zoals je merkt, we leren hier veel bij! De voorbije dagen waren alweer druk, donderdag is Lisa terug naar haar school gegaan. Ze was goed voorbereid om een volledige les vol te praten over België en zichzelf maar nu moest er natuurlijk enkel geobserveerd worden. Verrassing! Verder was donderdag onze eerste vrij rustige dag, op de knallende valpartij van Lisa na! Recht op haar poep op een trap waar zeker 5 Vietnamezen op stonden te kijken en niemand lachte behalve wij… Bizar…

Vrijdag was het eindelijk aan Jolien om naar school te gaan, hier volgt haar verhaal:

6u15, een uur waar ik nog even aan zal moeten wennen, was wel effectief het tijdstip waarop ik vandaag moest opstaan om zeker niet te laat te komen op de eerste dag. Mijn school (Le Ngoc Han voor de geïnteresseerden) is een lagere school dat opgesplitst is in 3 campussen die elk ongeveer 5 minuutjes van elkaar liggen. Eerst en vooral moest ik met de taxibrommer (Xe om) naar de campus gaan waar de allerkleinsten zitten (grade 1 en 2). De kinderen renden al lustig door de school op dit vroege uur en zwaaiden naar mij en zeiden “Hey teacher”. Sommigen probeerden nog andere zaken te vragen maar deze conversaties lukten niet echt goed en waren bijgevolg niet echt uitgebreid. Ik was heel blij toen ik eindelijk aangesproken werd door Ms. Rosie (een rasechte Britse leerkracht, yeah!). Ik moest haar les gaan observeren bij grade 1. Dat was toch wel even aanpassen. Ik kreeg even snel de klop dat ik mijn volledige manier van lesgeven in één wip ga moeten veranderen. Hier worden voortdurend liedjes gezongen, spelletjes gespeeld, herhaling alom, tekeningen inkleuren, … Het vertrouwde gevoel als leerkracht was even weg maar ik vond het wel leuk om naar te kijken en zie het als een grote uitdaging. Daarna ben ik met the head of the English department (Ik kan haar naam niet neerschrijven want ik heb geen flauw idee hoe het geschreven is. Ik weet pas sinds vandaag hoe ik het moet uitspreken, dat was al een uitdaging op zich) naar de andere campus van de school geweest waar de oudere leerlingen zitten. Hier hebben we dan ontbijt gegeten (soep met noedels, ballekes en groentjes, met stokjes!) op zo een mini tafeltje en mini stoeltjes. Echt hilarisch, de mensen zitten hier vaak op stoeltjes die amper 10 centimeter boven de grond komen. Een goeie eetpositie zoeken was dan ook even moeilijk. Na het ontbijt, dat toch wel heel lekker was, heb ik nog 2 lessen geobserveerd in grade 3 en 4. De manier van lesgeven in deze klassen leek al iets meer op wat wij gewoon zijn dus dit viel wel heel goed mee. Op deze campus werd ik nog veel meer aangesproken door de leerlingen dan op de andere campus. Het is wel heel leuk want je merkt dat de leerlingen echt super hard hun best doen om iets te vragen aan je.

Terwijl Jolien naar haar school was lag ik nog lekker in mijn bed. Het plan was uitslapen en dan rustig naar een dvd kijken maar in Vietnam is plannen geen goed plan! Om 8 uur werd ik wakker omdat er op de gang ongelooflijk veel kabaal was en een half uurtje later werd er druk op de deur geklopt. Ik doe open met slaperige ogen en ze beginnen tegen mij te broebelen in het Vietnamees. Ik lach en laat ze vriendelijk binnen! Wat blijkt de vochtplekken op de muur moesten weg en dus werd erover geverfd, niet de hele muur, enkel de plekken! Na een half uurtje was de klus geklaard en kon ik weer genieten van wat Lisa-tijd !

Jolien kwam thuis met goed nieuws. Ze hadden op haar school beloofd om voor een kleermaker te zorgen die onze ao dai’s gaat maken. We moesten dus dringend naar de stofjeswinkel om kleurrijke en met bloemen bedrukte stoffen te gaan kiezen. Moeilijk maar echt leuk! Met onze stofjes vlogen we met de xe om naar de school en daar werd ons hele lichaam van kop tot teen opgemeten. Jolien haar maten boven het middenrif waren bijzonder niet-vietnamees dit was duidelijk te merken aan de ogen van de kleermaakster (ze zegt dit zelf en lacht er eens goed mee )! Woensdag zou onze hele eigen ao dai klaar zijn, we kunnen niet wachten. Na het meten van onze prachtige lijven kreeg Jolien eindelijk haar uurrooster en de lesonderwerpen. Meer uren dan verwacht, wat had je gedacht en nogal onduidelijke onderwerpen!

Daarna besloten we om naar de Pham Ngu Lao te gaan en de reisbureautjes of te schuimen. We moesten dringend plannen maken voor de vrije weken tijdens Tet. We hebben dan ook tickets gekocht om naar Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja te gaan!! Maandag 8 februari beginnen we aan ons Cambodjaans avontuur maar eerst een zes uur durende busrit!

De dag was nog niet om, want deze avond was de eerste keer dat we helemaal alleen het aandurfden om een local restaurantje vol Vietnamezen binnen te wandelen. Met Engels kom je hier helemaal niet ver! Het was dan ook spannend om te weten hoe onze maaltijd er zou gaan uitzien. Al bij al viel dat goed mee, bizar uitziende loempia’s, groentjes met veel look en een onbeschrijfbaar krabgerechtje waar we helemaal niet wisten hoe eraan te beginnen waren het resultaat. Lekker en supergoedkoop!

Het is nu half elf en onze buren houden een dikke party met luide Vietnamese muziek en live-performances! Hopelijk nodigen ze ons uit of stoppen ze er snel mee!

Slaapwel!

Sfeerbeelden!

2010-01-27T07:01:00.000-08:00

Onze eigen straat mét kerstverlichting!

Sfeerbeelden!

2010-01-27T06:52:00.001-08:00

Happy Tet! Btw Tet komt van Tiet!

Sfeerbeelden!

2010-01-27T06:47:00.001-08:00

Jane, onze local friend!

sfeerbeelden!

2010-01-27T06:41:00.000-08:00

Ons eerste Vietnamees avondmaal!

Surprise!

2010-01-27T06:05:00.000-08:00

Op dag 3 hadden we de intentie om eens rustig uit te slapen maar dat blijkt in Vietnam niet echt vanzelfsprekend te zijn want we werden wakker gebeld door Mevr. Hien. Ze belde ons om 9u30 wakker om ons uit te nodigen voor een international party die plaats nam om 11u30. In die 2 uren moesten we dus opstaan, onze valiezen terug inpakken, naar het gastgezin gaan en de locatie van de international party vinden. We wisten weer goed wat te doen. We vonden het allebei super spannend om naar ons gastgezin te gaan. Eenmaal aangekomen waren we wat in de war, het bleek een hotel te zijn. Wij kregen daar onmiddellijk een hele mooie kamer toegewezen maar we begrepen het nog steeds niet. We dachten echt dat we verkeerd waren want het is te mooi om waar te zijn. We hebben een grote kamer met airco, TV, een koelkast, een dubbel bed en een badkamer, echt niet normaal. We hebben vlug onze valiezen daar neergezet om naar de international party te gaan. Hiervoor hebben we voor de eerste keer een taxibrommer genomen, echt hilarisch. De international party was ook weer wat speciaals. De locatie was een super fancy restaurant en we mochten onmiddellijk aan de belangrijkste tafel plaatsnemen, de tafel van de directeur van universiteit. Hier hebben we dan eens ons beste Frans moeten bovenhalen want de directeur sprak beter en liever Frans dan Engels en aangezien wij van België zijn kunnen wij natuurlijk vloeiend Frans. Het was wel heel gezellig en heel lekker eten. We hebben daar ook de docente van de universiteit ontmoet waarbij wij les gaan volgen. Het is een Amerikaanse die op de universiteit van HCMC lessen zal geven rond American literature. Het is de bedoeling dat wij deze lessen ook zullen gaan meevolgen. Het zal wel een druk programma worden vanaf volgende week, lesgeven en les volgen. Na de party zijn we teruggegaan naar onze kamer en hadden we een settlemomentje (valiezen uitpakken, eventjes op het gemak kunnen zitten,... De rest van de dag hebben we het ook rustig aan gedaan en wat in de stad gaan wandelen, gaan eten enzovoort.
Dat rustig aan doen ging goed tot we naar huis wilden met de taxibrommer. Na eventjes zoeken botsten we op 2 chauffeurs die niet konden wachten om ons naar ons huis te brengen. We deden natuurlijk eerst een poging om een prijs af te spreken (40.000 dong voor allebei). Die twee bleken het leuk te vinden om een wedstrijdje te doen. We vlogen door de stad, over de stoep, door het rood licht om eerst te verdwalen, een rat de straat te zien oversteken en dan uiteindelijk thuis te komen. Vervolgens begon hét toeristenritueel, onderhandelen over de prijs! We hebben moeten toegeven maar hebben onze les geleerd! Home sweet home!

Na een korte nacht was Lisa klaar om aan de eerste schooldag te beginnen, hier volgt het verhaal:
Mijn wekker ging af om kwart voor zes, het leven in Vietnam begint nu eenmaal vroeg. Ik moest de eerste drie lesuren observeren in grade 8. Het eerste lesuur begint hier al om zeven uur, dan is het nog lekker koel (23°). Na een spannend afwachtmoment in de leraarskamer kon ik naar de eerste les. Een klas van 40 leerlingen, aircos die lawaai maken, deuren die openstaan, ... het is België niet besef ik plots! Het tweede lesuur was nog een groter avontuur! Na de eerste twintig minuten hoor ik mijn naam en plots stond ik vooraan in de klas met een micro in mijn hand. De leerlingen vuurden allerlei vragen op me af, Hoe oud ben je, heb je een emailadres, kan je zingen (uhm NEEN! :)), wat vind je van vietnam, ... . Voor ik het weet is het tweede lesuur om en gaan we naar de leraarskamer. Daar krijg ik een stoel aangewezen, niet aan de grote tafel maar een beetje verder, en al snel komt een andere westerling naast mij zitten. Chris, zo blijkt, is een Amerikaanse leraar die sinds het begin van dit schooljaar lesgeeft op Tran Dai Ngha! Voor ik het wist ging de bel en was het tijd voor het derde lesuur, hier was van observeren al helemaal geen sprake meer. Opnieuw stond ik voor een klas van 45 kinderen met een micro in de hand en de boodschap 'vertel iets over jezelf' 45 minuten lang! Improviseren was de opdracht! Al bij al is dit allemaal vlot verlopen en rond tien uur dertig was ik terug op onze kamer!

Dan onze plannen voor de namiddag! We hadden het superplan om naar het waterpark Dam Sen te gaan, een halfuurtje in de taxi zitten. Na een lange rit, zoektocht te voet naar de ingang bleek dat het park ALLE dagen open is maar op woensdag niet! Jeej! Gelukkig botsten we op een lokale supermarkt en konden we handdoeken en decoratie voor de kamer kopen. Onze tocht was toch niet voor niets maar wel vermoeiend! Een lekker kokossapje in de highlands coffee en een moment van internet leek ons dan ook de perfecte bezigheid! Zo werd het alweer donker in Ho Chi Minh City en was het tijd om een avondmaal te zoeken! We besloten om in de buurt van ons huis te blijven en gingen naar de bbq garden. Een lekker restaurantje waar je zelf alles moet bbq'en en draaien met stokjes, gelukkig kregen wij als enige westerlingen hulp! Een geslaagde avond! Slaapwel!

Dag 2

2010-01-25T07:56:00.000-08:00

9u30 opstaan, een lastig geval maar we hadden een drukke dag voor de boeg. We moesten dringend een Vietnamese GSM-kaart halen. Daar hebben we ongeveer een 2-tal uren over gedaan maar het is ons uiteindelijk gelukt. Het was de eerste keer dat we echt veel straten moesten oversteken maar we hadden zo een Moses gevoel: iedereen gaat wel uit de weg als je oversteekt, het is eigenlijk wel super leuk. Je moet hier heel goed opletten maar je mag ook gerust over steken als het rood is dus eigenlijk moet je minder opletten als bij ons. Dat ging dus veel vlotter dan verwacht. We hebben ook voor de eerste keer door Ben Thanh Market, dat is een overdekte markt waar echt enorm veel kraampjes staan. We voelden ons toch wel wat ongemakkelijk de eerste keer want het was daar zeer smal om te passeren dus al die mensen aan de kraampjes namen je ook effectief vast om je zaken te verkopen. We hadden ook wat problemen met de geur. We hebben daar echt zaken geroken dat je van je leven nog niet geroken hebt en bijgevolg dus ook niet kan plaatsen. We hebben de indruk dat we hier toch wel nog even aan zullen moeten wennen.

In de namiddag is Mevr. Hien ons komen halen aan onze jeugdherberg en zij heeft ons meegenomen naar onze scholen. We zijn eerst naar Lisa haar school geweest (Tran Dai Nga). Ms Loan was ons aan het opwachten en we mochten op bezoek gaan bij de directeur. Daar hebben we een vreemde ervaring gehad. De directeur schonk thee in voor iedereen. Wij hadden beide het idee dat we zouden wachten tot iemand anders van de thee ging drinken maar dat gebeurde niet. Toen iedereen recht stond om weg te gaan waren wij zo allebei naar die thee aan het kijken met een blik van: wat is hier nu gebeurd? We begrijpen het nog steeds niet.
Eerste indruk van Lisa van de school: groot en schone ao dai's!
Daarna zijn we naar de lagere school waar Jolien moet lesgeven gaan kijken (Le Ngoc Han). De kindjes daar waren wel grappig. Veel lawaai, veel zingen en veel "hello teacher". We kijken er echt al naar uit om te gaan observeren zodat we weten wat ons te wachten staat. Maar de mensen zijn super vriendelijk dus het zal normaalgezien heel goed meevallen.

We hebben ook al een relatief normale supermarkt ontdekt. Ze zijn alleen wat hectischer als bij ons (der heeft al iemand met haar karreke nogal hard tegen Jolien gereden :p) en je mag geen zak meenemen naar binnen. Moest Mevr. Hien ons niet binnegeleid hebben gingen wij dat absoluut niet door hebben maar voila weeral een mogelijk probleem vlotjes ontweken, daar zijn we goed in!

Na de wandeling naar onze straat, pham ngu lao, kwamen we op het toch wel briljante idee om in de highlands coffee iets te gaan drinken en gebruik te maken van de wifi! Een half uurtje internet en airco is hier zeer welkom want het is hier zeer warm! Het houdt natuurlijk niet op, al snel kregen we telefoon van Jane, een rasechte jonge Vietnamese die we via Harry konden ontmoeten en die daarenboven vloeiend Engels spreekt! Jane heeft ons dan ook meegenomen naar een lokaal restaurantje met enorm lekker eten, en stokjes natuurlijk!!! Echt heel gezelig en het eten met stokjes viel ook beter mee dan verwacht. Na drie maanden zullen we hier absoluut professionals in zijn. Jane zal ons ook een dezer dagen meenemen naar een winkel/kraampje waar we stof kunnen kopen om dan naar een klerenmaker te gaan die goedkoop kleren voor ons op maat zal maken, zoals een ao dai. Dat gaat echt leuk worden, net zoals de vele andere avonturen die op ons te wachten staan!

Genoeg verteld, het is hier tijd om te gaan slapen. Het is nu 23u40, dus 6u later als bij jllie en we gaan nog de laadste loodjes van onze jetlag gaan verwerken! Tot binnenkort.

Eerste impressie en avonturen

2010-01-25T07:31:00.000-08:00

Xi chao iedereen!

Let's start at the very beginning!
Het begon allemaal nogal ongemakkelijk in de luchthaven in Parijs. We mochten slechts 20 kilo mee hebben in al onze valiezen en hebben ons hieraan nogal zwaar mispakt. Jolien had maar 12 kilo teveel mee en moest dus echt haar valies pnieuz maken. Lisa was op de weegschaal gaan staan thuis en dat bleek toch niet zo een slecht idee te zijn. Hierdoor moest ze slechts 2 kilo overgewicht verliezen. Dat is uiteindelijk na een evacuatieoefening en veel stress toch goed gelukt. Dan de vlucht zelf, geen merkwaardige problemen want het eten was lekker dus dat was wel een oppepper maar we hebben wel bijna niet geslapen. Het waren gelukkig vrij goede films op tv (fame)dus je kon je wel bezighouden. We hadden een tussenstop in Bangkok n vanaf daar merkten we echt dat we in een andere wereld terechtkwamen. Vanaf toen waren we echt als Westerlingen in de minderheid. 12 uur later waren we dan effectief aangekomen in Vietnam.

Mevr Hien (die onze stage geregeld heeft), Ms Loan (head of the Enlish department in Lisa haar school) en Mieke en Tom (Belgen die in Vietnam wonen) stonden ons allemaal op te wachten. We voelden ons in ieder geval gewenst!! Onze vele en zware valiezen kwamen vlotjes op de band gerold en ook de douane deed niet moeilijk dus stonden we al snel buiten in 30 graden en begon de eerste tocht door HCM. Brommerkes, autos, voetgangers, riksjas, ... doorelkaar in alle richtingen. Oversteken is geen makkie maar het went ongelooflijk snel! We zijn al echte pro's.

Al snel stonden we in een klein straatje op zoek naar onze hostel. Een kamer op het vijfde verdiep, hoe kan het ook anders als je 5 zware valiezen meesjouwt, stond op ons te wachten. We waren ook al direct uitgenodigd bij Mieke thuis voor een enorm deugddoende plons in het zwembad en een bbq outside, zalig! We zaten lijk in een van die cribbs zoals op mtv! Daarna waren we helemaal klaar voor onze eerste nacht in the big and crazy city! Slaapwel

Een vietnameese afsluiter is te gevorderd maar we werken eraan! Bij deze ciao.

Coming soon!

2010-01-21T03:57:00.000-08:00

Lees hier binnenkort al de ongelooflijke avonturen van Jolien en Lisa tijdens hun stage in Ho Chi Minh City!