maandag 15 maart 2010
Bewegende sfeerbeelden!
Zang en dans wedstrijd waarbij Jolien haar school het opnam tegen andere scholen. Je kan maar moeilijk naast de rode elementen kijken.
De kindjes deden het wel supergoed!! We hebben jammer genoeg geen idee of ze gewonnen zijn of niet :).
When in Vietnam do ...
Na alweer een zware lesgeefweek vol verrassingen (vandaag geen les, de kindjes gaan op uitstap) was het tijd voor een uitstap. Om wat tijd en geld te besparen en omdat we pas zaterdag konden vertrekken beslisten we om naar Vung Tau te gaan. Een strand waar vooral Vietnemezen naartoe gaan!
Alvorens aan zaterdag te beginnen, kort vrijdagavond! Jolien haar school deed mee aan een dans/zing wedstrijd tegen andere scholen! Dat wilden wij niet missen en dus gingen we in ware chearleader style supporteren.
De kindjes hadden er zin in!
De man in de ao dai!!
Zaterdagochtend begon met een lekker ontbijt in Ho chi Minh want de ferry vertrok pas om 12 uur! Over die ferry gesproken, dat was een soort sardienendoosje met gelukkig een paar kleine ruitjes in dat over het water vloog! Niet zo aangenaam voor de maag, Jolien en ik hadden daar zo geen last van maar het kindje naast ons duidelijk wel! De laatste tien min van de tocht heeft hij dan ook zijn hele maaginhoud publiek gemaakt! Het kind kan er natuurlijk niets aan doen maar aangenaam is anders!!
Een aangekomen in Vung Tau begon de zoektocht naar een hotel, niet zo simpel onder de volle middagzon! Na een tijdje kwam een man op een brommer ons tegemoet en na wat zagen kon hij ons overtuigen met hem mee te gaan! Uiteindelijk kwamen we zo bij een behoorlijk ok hotel met tv en airco! We zwierden onze zak op het bed, sprongen in onze bikini en waren weg! WE hadden al een mooi resort gespot, prachtig gelegen aan de zee en leuke oostere torentjes! Weinig geld later lagen we aan een zwembad en hadden we zicht op zee!
Na een rustmoment werd het al snel avond en kregen onze buikjes honger! Het leek ons een makkelijk plan om in dat resort te eten en dus schoven we enkele meters op!
Zoals je ziet, we zaten daar heel goed! Er zaten trouwens vooral Vietnamezen in dit hotel, zelfs in heel Vunt Tau. We werden dan ook constant nagekeken met open mond en aangesproken! Zo fietste er een koppel voorbij op een tandem, het meisje vanachter ziet ons, gaapt eventjes, klopt op de schouder van de jongen vooraan, die kijkt om, blijft ons aangapen, en zo fietsten ze verder! We hadden ook een primeur!! Zo bij het water was er veel wind en voor de eerste keer in anderhalve maand hadden we het fris zelfs bijna koud!! We genoten ervan en wandelden langs de vele bbq marktjes (verse soms levende vis naar keuze en ter plaatste op de bbq gezwierd) naar huis!
Dankzij HBO, de beste zender ooit, konden we nog genieten van yes man en dan was het bedtijd!
Dag twee, en we vonden het strand voor de lokale bevolking! Veel eten, drinken, open monden en loerende ogen in onze richting.
Na het strand moesten we ons ticket gaan reserveren om terug naar HCM te keren. Dat viel een beetje tegen want de enige ferry waar nog plaats op was, was die om 1 uur. We hadden dus maar enkele uren meer om te genieten van ons klein paradijs! Dit was niet erg genoeg, we werden ook de hele tijd lastig gevallen door een verkoper van tickets en vanalles. Het werd zelfs zo erg dat hij, jawel, met Lisa wou vechten!! Na heel wat gedoe en enkele griezelige momenten konden we veilig in een taxi stappen. Dit was de eerste onbeleefde en stomme Vietnamees!!
Gelukkig was het uizicht al snel zo mooi dat we dit snel konden vergeten! Ons laatste Vung Taus maal maakte het weekend compleet, ik begin alweer te watertanden als ik eraan terug denk!
Om drie uur waren we terug in HCM en maar goed ook, wat meer tijd voor schoolwerk is altijd welkom! Alweer een geslaagd, lokaal weekend!
Alvorens aan zaterdag te beginnen, kort vrijdagavond! Jolien haar school deed mee aan een dans/zing wedstrijd tegen andere scholen! Dat wilden wij niet missen en dus gingen we in ware chearleader style supporteren.
De kindjes hadden er zin in!
De man in de ao dai!!
Zaterdagochtend begon met een lekker ontbijt in Ho chi Minh want de ferry vertrok pas om 12 uur! Over die ferry gesproken, dat was een soort sardienendoosje met gelukkig een paar kleine ruitjes in dat over het water vloog! Niet zo aangenaam voor de maag, Jolien en ik hadden daar zo geen last van maar het kindje naast ons duidelijk wel! De laatste tien min van de tocht heeft hij dan ook zijn hele maaginhoud publiek gemaakt! Het kind kan er natuurlijk niets aan doen maar aangenaam is anders!!
Een aangekomen in Vung Tau begon de zoektocht naar een hotel, niet zo simpel onder de volle middagzon! Na een tijdje kwam een man op een brommer ons tegemoet en na wat zagen kon hij ons overtuigen met hem mee te gaan! Uiteindelijk kwamen we zo bij een behoorlijk ok hotel met tv en airco! We zwierden onze zak op het bed, sprongen in onze bikini en waren weg! WE hadden al een mooi resort gespot, prachtig gelegen aan de zee en leuke oostere torentjes! Weinig geld later lagen we aan een zwembad en hadden we zicht op zee!
Na een rustmoment werd het al snel avond en kregen onze buikjes honger! Het leek ons een makkelijk plan om in dat resort te eten en dus schoven we enkele meters op!
Zoals je ziet, we zaten daar heel goed! Er zaten trouwens vooral Vietnamezen in dit hotel, zelfs in heel Vunt Tau. We werden dan ook constant nagekeken met open mond en aangesproken! Zo fietste er een koppel voorbij op een tandem, het meisje vanachter ziet ons, gaapt eventjes, klopt op de schouder van de jongen vooraan, die kijkt om, blijft ons aangapen, en zo fietsten ze verder! We hadden ook een primeur!! Zo bij het water was er veel wind en voor de eerste keer in anderhalve maand hadden we het fris zelfs bijna koud!! We genoten ervan en wandelden langs de vele bbq marktjes (verse soms levende vis naar keuze en ter plaatste op de bbq gezwierd) naar huis!
Dankzij HBO, de beste zender ooit, konden we nog genieten van yes man en dan was het bedtijd!
Dag twee, en we vonden het strand voor de lokale bevolking! Veel eten, drinken, open monden en loerende ogen in onze richting.
Na het strand moesten we ons ticket gaan reserveren om terug naar HCM te keren. Dat viel een beetje tegen want de enige ferry waar nog plaats op was, was die om 1 uur. We hadden dus maar enkele uren meer om te genieten van ons klein paradijs! Dit was niet erg genoeg, we werden ook de hele tijd lastig gevallen door een verkoper van tickets en vanalles. Het werd zelfs zo erg dat hij, jawel, met Lisa wou vechten!! Na heel wat gedoe en enkele griezelige momenten konden we veilig in een taxi stappen. Dit was de eerste onbeleefde en stomme Vietnamees!!
Gelukkig was het uizicht al snel zo mooi dat we dit snel konden vergeten! Ons laatste Vung Taus maal maakte het weekend compleet, ik begin alweer te watertanden als ik eraan terug denk!
Om drie uur waren we terug in HCM en maar goed ook, wat meer tijd voor schoolwerk is altijd welkom! Alweer een geslaagd, lokaal weekend!
donderdag 11 maart 2010
Bewegende sfeerbeelden!
Zingen en Vietnam gaan heel goed samen, owjee voor mij maar het geeft wel ongelooflijk leuke presentaties!
Bij Miss Lisa in de klas!
Jaja ik ben verwend en kan mijn computerscherm projecteren! Met mijn boxen kan ik zelfs filmpjes afspelen!!
Geen deuren jammer genoeg en geluidshinder van alle kanten! Mijn stem wordt hier getraind.
Er kan ook gelachen worden! De meisjes hadden een liedje gemaakt om mensen te overtuigen zich meer in te spannen voor het milieu. Heel tof resultaat!
De leerlingen moeten rechtstaan als ze antwoorden! Dat is trouwens echt nodig als je ze wil horen.
Groepswerkjes bij de vleet! Geen idee wat dat ene meisje zei maar het was iets grappig volgens mij!
maandag 8 maart 2010
There is only one room available...
Dag lieve vrienden en fans!
Even een kort verslagje van vorige week en dit weekend! We moeten hier up to date blijven voor de fans! Vorige week dinsdag heeft Jolien voor de eerste keer een Vietnamese privézangles gevolgd. De communicatie liep vrij vlot ook al kon de lerares maar beperkt Engels, gewoon imiteren was de boodschap. Het gaat er toch wel wat anders aan toe dan bij ons maar het was wel leerrijk, leuk en goed voor de stem. Zeker voor herhaling vatbaar dus! Donderdagavond zijn we met Jane en Jolie naar de cinema geweest (Valentine’s Day). Zoals alles hier anders is zit ook de cinema vol verrassingen. Er is veel meer sfeer tijdens de film en “interactie” met het publiek. Het publiek gaat er helemaal in op en toont dit ook. Bijvoorbeeld tijdens een kusscène begon iedereen te klappen en te juichen. Echt heel leuk om eens mee te maken, we gaan dan ook binnenkort nog eens terug. Hier is het tenminste nog maar 2 euro voor naar de cinema te gaan en bovendien zijn de drankjes in de cinema ook aan normale prijs, geniaal dus!
Op vrijdag was het weer tijd voor weekend! We zijn voor de eerste keer met het vliegtuig weggeweest! Bestemming: Da Nang (zo een 800-900km van HCMC). Alles verloopt hier vlot qua controle en na een uur en een kwart vliegen waren we in Da Nang. We hadden nog geen plannen dus lieten we alles zowat op ons afkomen. Op het moment dat we stonden te wachten op een taxi kwam een Amerikaanse jonge gast, Dan genaamd, naar ons toe en vroeg of wij wisten hoe hij naar Hoi An kon geraken. Dit bracht ons op een idee: impulsief als we zijn beslisten we dan om ook onmiddellijk naar Hoi An te gaan! Allen samen in de taxi en beginnen praten natuurlijk. Dan is op een enorme wereldreis. Hij heeft al Europa bijna volledig gezien, Australië, en bepaalde landen in Azië, ongelofelijk dus. De taxi bracht ons naar een heel leuk goedkoop hotelletje maar er bleek slechts 1 kamer voor drie personen nog vrij te zijn (wel met aparte bedden!). We keken even naar elkaar en beslisten om het gewoon te doen. Die avond zijn we dan ook met Dan iets gaan eten en drinken en wat gaan rondwandelen in de oude en gezellige stad. Op een bepaald moment kwamen we aan een brug, en we hadden al gelezen dat er in Hoi An een “Japanese bridge” was die zeker de moeite waard was om te bezoeken. Op deze brug stonden vele Vietnamezen lustig te poseren en foto’s te nemen waardoor onze conclusie snel genomen was dat dit de Japanse brug was. We wilden ook eens echt Vietnamees gaan doen en gingen zelf poseren op het midden van de brug. Al snel begonnen andere mensen foto’s van ons te nemen en wilden ze met ons op de foto, het werd uiteindelijk een eindeloze fotoshoot!
We zijn hier echt een speciaal fenomeen in Vietnam. Mensen die foto’s van ons nemen, ons aanraken, voortdurend zwaaien naar ons en “hello” zeggen, echt grappig en leuk.
Dag 2 in Hoi An was een drukkere dag. Het begon allemaal met een zeer lekker ontbijt (buffet dat inbegrepen was in de 9 dollar per nacht, echt de max!). Hoi An staat bekend om de kleermakers, dit was wel heel duidelijk want overal waar je keek zag je een kleermaker.
Ze kunnen daar bijzonder snel kleren op maat laten maken dus we beslisten om dat eens uit te proberen en hebben elk 2 kleedjes laten maken. Na lang zoeken en keuzes maken was het shopmoment voorbij en konden we eindelijk beginnen aan het bezoeken van de stad. Even een overzichtje van de mooie dingen die we bezocht hebben:
Een oud koopmanshuis
Een modern gemeenschapshuis
De lokale markt
Een traditioneel muziek- en dansconcert.
We verdienden hierna natuurlijk een duik in het zwembad, en jaja ons goedkoop hotel had zelfs een zwembad (wel redelijk koud water, het was dus goed voor verfrissing maar niet om echt in te relaxen en te zwemmen). ’s Avonds moesten we alweer naar de kleermakers voor het eerste pasmoment van onze kleedjes. Bij beide moesten er nog wat aanpassingen gebeuren maar zondagochtend zou het definitief klaar zijn.
Op dag 3 in Hoi An, zondagochtend, zijn we nog snel de echte Japanse brug gaan bezoeken want onze ingebeelde Japanse brug bleek niet dezelfde te zijn. Al waren we het er over eens dat onze Japanse brug de naam veel meer verdiende door de overvloed aan fotoshoots!
Zie hier de echte Japanse brug! (De andere was wel echt sfeervoller!)
Om 10u30 gingen we dan terug naar de kleermakers om de kleedjes en gelukkig waren de aanpassingen vlot verlopen en zagen we dat het goed was! We namen afscheid van onze roommate Dan en besloten om nog een middagje te spenderen in een resort aan het zwembad alvorens terug op het vliegtuig te springen naar HCMC. We kozen er alweer een heeeeel mooi plekje op de wereld uit en voor een 4-tal uurtjes was het puur genieten!
Om 14u50 ging Lisa’s vervelde wekker af en moesten we ons snel klaarmaken want de taxi kwam ons oppikken om 15u. Terug naar HCMC was het plan maar Jetstar heeft daar even een stokje voor gestoken. Onze vlucht was ongeveer 3u vertraagd. Een beetje vervelend maar uiteindelijk geen wereldramp. We besloten dan om toch een beetje te gaan rondlopen in Da Nang in plaats van ons te vervelen op de luchthaven. We waren op zoek naar een rustig plekje om iets te gaan drinken en vonden uiteindelijk een boot waar niemand anders was. Maar de rust en stilte werd al snel verstoord door een horde Vietnamese vrouwen die Women’s Day aan het vieren waren. Het was een ware invasie! Wij zaten neer aan 1 van de middelste tafels dus we waren in no time omringd door 60 feestende Vietnamese vrouwen. Ze waren heel vrolijk een sommige waren ook een beetje dronken. Na even aarzelen kwamen er dan toch ook enkelen aan onze tafel zitten en begonnen ze in het Vietnamees met ons te praten. Van een conversatie kunnen we niet echt spreken maar ik denk dat onze blik op dat moment wel boekdelen zal gesproken hebben (verbazing alom!). Gelukkig was er 1 vrouw die Engels sprak en zij vertelde ons dan ook dan het vrouwendag was in Vietnam en dat ze dat hier allemaal samen aan het vieren waren. Er werden ook natuurlijk weer onmiddellijk foto’s genomen van en met ons, hilarisch.
We moesten ook bier ad fundum drinken om het eerst tegen die Engels sprekende vrouw (Lisa heeft heel erg genoten van dit moment want ze vindt bier heel lekker…). Normaal gezien zijn de Vietnamese vrouwen vrij rustig maar dit was toch even een ander aspect. We waren wel onmiddellijk vergeten dat onze vlucht vertraging had dus achteraf gezien heeft het ons nog een leuk moment opgeleverd!
Na dit leuke intermezzo zijn we dan terug naar de luchthaven geweest en snel naar hometown HCMC. Net aangekomen op onze kamer (rond 21u) hadden we al snel een nieuwe date. Er is een nieuwe Belg aankomen in HCM: Koen van de Limburg! Hij praat zelf traag in het Engels, echt grappig! We zijn dan natuurlijk met Koen en Jane die avond nog iets gaan drinken. Het is een sympathieke jongen waarmee we waarschijnlijk nog heel wat avonturen zullen beleven. Koen woont bovendien in onze straat en binnen drie weken komt er dan nog een Vlaams meisje bij die ook in onze straat zal verblijven. België is bezig aan een overheersing van de straat!
Maandag, Women’s Day, was ook wel eens een leuke ervaring. Lisa had vrijdag al een cadeau gekregen (shampoo en conditioner) dus vandaag geen cadeautjes meer voor haar. Jolien heeft wel cadeautjes gekregen. Na elke les kreeg ze één of meerdere rode roosjes van de leerlingen. Dit was heel lief en leuk en de kindjes waren ook bijzonder flink vandaag. Hopelijk volgt er nog een Women’s Day of iets dergelijks! Er is wel ook nog iets raars gebeurd. Plots kwam een leerkracht Jolien’s klas binnen met een kaartje en zei: “This is for you from class 54, don’t be surprised if there’s something in it.”. Het kaartje wordt opengedaan en er zat gewoon geld in (ongeveer 8 euro), in België mag je dat niet aannemen maar hier mag dit allemaal wel! Rare ervaring maar de leerkracht heeft me gelukkig snel uitgelegd dat dit hier wel vrij normaal is.
En toen kwam een varkentje met een lange snuit en het verhaaltje was uit!
(Jolien beleeft haar kindertijd weer volledig opnieuw door voortdurend verhaaltjes te moeten voorlezen, te tekenen en liedjes te moeten zingen!)
Tot de volgende!
Even een kort verslagje van vorige week en dit weekend! We moeten hier up to date blijven voor de fans! Vorige week dinsdag heeft Jolien voor de eerste keer een Vietnamese privézangles gevolgd. De communicatie liep vrij vlot ook al kon de lerares maar beperkt Engels, gewoon imiteren was de boodschap. Het gaat er toch wel wat anders aan toe dan bij ons maar het was wel leerrijk, leuk en goed voor de stem. Zeker voor herhaling vatbaar dus! Donderdagavond zijn we met Jane en Jolie naar de cinema geweest (Valentine’s Day). Zoals alles hier anders is zit ook de cinema vol verrassingen. Er is veel meer sfeer tijdens de film en “interactie” met het publiek. Het publiek gaat er helemaal in op en toont dit ook. Bijvoorbeeld tijdens een kusscène begon iedereen te klappen en te juichen. Echt heel leuk om eens mee te maken, we gaan dan ook binnenkort nog eens terug. Hier is het tenminste nog maar 2 euro voor naar de cinema te gaan en bovendien zijn de drankjes in de cinema ook aan normale prijs, geniaal dus!
Op vrijdag was het weer tijd voor weekend! We zijn voor de eerste keer met het vliegtuig weggeweest! Bestemming: Da Nang (zo een 800-900km van HCMC). Alles verloopt hier vlot qua controle en na een uur en een kwart vliegen waren we in Da Nang. We hadden nog geen plannen dus lieten we alles zowat op ons afkomen. Op het moment dat we stonden te wachten op een taxi kwam een Amerikaanse jonge gast, Dan genaamd, naar ons toe en vroeg of wij wisten hoe hij naar Hoi An kon geraken. Dit bracht ons op een idee: impulsief als we zijn beslisten we dan om ook onmiddellijk naar Hoi An te gaan! Allen samen in de taxi en beginnen praten natuurlijk. Dan is op een enorme wereldreis. Hij heeft al Europa bijna volledig gezien, Australië, en bepaalde landen in Azië, ongelofelijk dus. De taxi bracht ons naar een heel leuk goedkoop hotelletje maar er bleek slechts 1 kamer voor drie personen nog vrij te zijn (wel met aparte bedden!). We keken even naar elkaar en beslisten om het gewoon te doen. Die avond zijn we dan ook met Dan iets gaan eten en drinken en wat gaan rondwandelen in de oude en gezellige stad. Op een bepaald moment kwamen we aan een brug, en we hadden al gelezen dat er in Hoi An een “Japanese bridge” was die zeker de moeite waard was om te bezoeken. Op deze brug stonden vele Vietnamezen lustig te poseren en foto’s te nemen waardoor onze conclusie snel genomen was dat dit de Japanse brug was. We wilden ook eens echt Vietnamees gaan doen en gingen zelf poseren op het midden van de brug. Al snel begonnen andere mensen foto’s van ons te nemen en wilden ze met ons op de foto, het werd uiteindelijk een eindeloze fotoshoot!
We zijn hier echt een speciaal fenomeen in Vietnam. Mensen die foto’s van ons nemen, ons aanraken, voortdurend zwaaien naar ons en “hello” zeggen, echt grappig en leuk.
Dag 2 in Hoi An was een drukkere dag. Het begon allemaal met een zeer lekker ontbijt (buffet dat inbegrepen was in de 9 dollar per nacht, echt de max!). Hoi An staat bekend om de kleermakers, dit was wel heel duidelijk want overal waar je keek zag je een kleermaker.
Ze kunnen daar bijzonder snel kleren op maat laten maken dus we beslisten om dat eens uit te proberen en hebben elk 2 kleedjes laten maken. Na lang zoeken en keuzes maken was het shopmoment voorbij en konden we eindelijk beginnen aan het bezoeken van de stad. Even een overzichtje van de mooie dingen die we bezocht hebben:
Een oud koopmanshuis
Een modern gemeenschapshuis
De lokale markt
Een traditioneel muziek- en dansconcert.
We verdienden hierna natuurlijk een duik in het zwembad, en jaja ons goedkoop hotel had zelfs een zwembad (wel redelijk koud water, het was dus goed voor verfrissing maar niet om echt in te relaxen en te zwemmen). ’s Avonds moesten we alweer naar de kleermakers voor het eerste pasmoment van onze kleedjes. Bij beide moesten er nog wat aanpassingen gebeuren maar zondagochtend zou het definitief klaar zijn.
Op dag 3 in Hoi An, zondagochtend, zijn we nog snel de echte Japanse brug gaan bezoeken want onze ingebeelde Japanse brug bleek niet dezelfde te zijn. Al waren we het er over eens dat onze Japanse brug de naam veel meer verdiende door de overvloed aan fotoshoots!
Zie hier de echte Japanse brug! (De andere was wel echt sfeervoller!)
Om 10u30 gingen we dan terug naar de kleermakers om de kleedjes en gelukkig waren de aanpassingen vlot verlopen en zagen we dat het goed was! We namen afscheid van onze roommate Dan en besloten om nog een middagje te spenderen in een resort aan het zwembad alvorens terug op het vliegtuig te springen naar HCMC. We kozen er alweer een heeeeel mooi plekje op de wereld uit en voor een 4-tal uurtjes was het puur genieten!
Om 14u50 ging Lisa’s vervelde wekker af en moesten we ons snel klaarmaken want de taxi kwam ons oppikken om 15u. Terug naar HCMC was het plan maar Jetstar heeft daar even een stokje voor gestoken. Onze vlucht was ongeveer 3u vertraagd. Een beetje vervelend maar uiteindelijk geen wereldramp. We besloten dan om toch een beetje te gaan rondlopen in Da Nang in plaats van ons te vervelen op de luchthaven. We waren op zoek naar een rustig plekje om iets te gaan drinken en vonden uiteindelijk een boot waar niemand anders was. Maar de rust en stilte werd al snel verstoord door een horde Vietnamese vrouwen die Women’s Day aan het vieren waren. Het was een ware invasie! Wij zaten neer aan 1 van de middelste tafels dus we waren in no time omringd door 60 feestende Vietnamese vrouwen. Ze waren heel vrolijk een sommige waren ook een beetje dronken. Na even aarzelen kwamen er dan toch ook enkelen aan onze tafel zitten en begonnen ze in het Vietnamees met ons te praten. Van een conversatie kunnen we niet echt spreken maar ik denk dat onze blik op dat moment wel boekdelen zal gesproken hebben (verbazing alom!). Gelukkig was er 1 vrouw die Engels sprak en zij vertelde ons dan ook dan het vrouwendag was in Vietnam en dat ze dat hier allemaal samen aan het vieren waren. Er werden ook natuurlijk weer onmiddellijk foto’s genomen van en met ons, hilarisch.
We moesten ook bier ad fundum drinken om het eerst tegen die Engels sprekende vrouw (Lisa heeft heel erg genoten van dit moment want ze vindt bier heel lekker…). Normaal gezien zijn de Vietnamese vrouwen vrij rustig maar dit was toch even een ander aspect. We waren wel onmiddellijk vergeten dat onze vlucht vertraging had dus achteraf gezien heeft het ons nog een leuk moment opgeleverd!
Na dit leuke intermezzo zijn we dan terug naar de luchthaven geweest en snel naar hometown HCMC. Net aangekomen op onze kamer (rond 21u) hadden we al snel een nieuwe date. Er is een nieuwe Belg aankomen in HCM: Koen van de Limburg! Hij praat zelf traag in het Engels, echt grappig! We zijn dan natuurlijk met Koen en Jane die avond nog iets gaan drinken. Het is een sympathieke jongen waarmee we waarschijnlijk nog heel wat avonturen zullen beleven. Koen woont bovendien in onze straat en binnen drie weken komt er dan nog een Vlaams meisje bij die ook in onze straat zal verblijven. België is bezig aan een overheersing van de straat!
Maandag, Women’s Day, was ook wel eens een leuke ervaring. Lisa had vrijdag al een cadeau gekregen (shampoo en conditioner) dus vandaag geen cadeautjes meer voor haar. Jolien heeft wel cadeautjes gekregen. Na elke les kreeg ze één of meerdere rode roosjes van de leerlingen. Dit was heel lief en leuk en de kindjes waren ook bijzonder flink vandaag. Hopelijk volgt er nog een Women’s Day of iets dergelijks! Er is wel ook nog iets raars gebeurd. Plots kwam een leerkracht Jolien’s klas binnen met een kaartje en zei: “This is for you from class 54, don’t be surprised if there’s something in it.”. Het kaartje wordt opengedaan en er zat gewoon geld in (ongeveer 8 euro), in België mag je dat niet aannemen maar hier mag dit allemaal wel! Rare ervaring maar de leerkracht heeft me gelukkig snel uitgelegd dat dit hier wel vrij normaal is.
En toen kwam een varkentje met een lange snuit en het verhaaltje was uit!
(Jolien beleeft haar kindertijd weer volledig opnieuw door voortdurend verhaaltjes te moeten voorlezen, te tekenen en liedjes te moeten zingen!)
Tot de volgende!
zondag 7 maart 2010
En nu bij de kleintjes...
Eerst en vooral wil ik vermelden dat al deze foto's in de namiddag genomen zijn waardoor ik mijn ao dai niet aanheb, pech pech pech.
Kijk eens hoe flink ze werken bij juf Djulien (ze kunnen allemaal mijn naam niet uitspreken waardoor het eerder zoiets wordt).
Eerste leerjaartje: ze hebben natuurlijk ook al "peace" leren doen!
Liedjes zingen olé!
Typische "juf" foto waarbij ik doe alsof ik een leerling help :).
Mijn vakleerkracht vond het nogal leuk om foto's te nemen, het werd uiteindelijk een heuse fotoshoot in de klas! Natuurlijk terwijl de kindjes flink aan het werken waren.
Kijk eens hoe flink ze werken bij juf Djulien (ze kunnen allemaal mijn naam niet uitspreken waardoor het eerder zoiets wordt).
Eerste leerjaartje: ze hebben natuurlijk ook al "peace" leren doen!
Liedjes zingen olé!
Typische "juf" foto waarbij ik doe alsof ik een leerling help :).
Mijn vakleerkracht vond het nogal leuk om foto's te nemen, het werd uiteindelijk een heuse fotoshoot in de klas! Natuurlijk terwijl de kindjes flink aan het werken waren.
maandag 1 maart 2010
Fun bij Jolien in de klas
Ik heb eindelijk eens het fototoestel bovengehaald in de klas! Sfeer alom voor de kinderen!
Hier zien jullie de helft van 1 van mijn klassen van het vierde leerjaar. Het is helaas onmogelijk om ze allemaal op één foto te krijgen!
Enthousiasme in het vijfde leerjaar! Dit is niet de volledige klas, maak je geen illusies, er waren er nog enkele even naar buiten gelopen zoals gewoonlijk. Toen ze terugkwamen waren ze jaloers dat zij niet op de foto's stonden. Pech pech pech!
Is het jullie al opgevallen dat ze graag "peace" doen?
Hier zien jullie de helft van 1 van mijn klassen van het vierde leerjaar. Het is helaas onmogelijk om ze allemaal op één foto te krijgen!
Enthousiasme in het vijfde leerjaar! Dit is niet de volledige klas, maak je geen illusies, er waren er nog enkele even naar buiten gelopen zoals gewoonlijk. Toen ze terugkwamen waren ze jaloers dat zij niet op de foto's stonden. Pech pech pech!
Is het jullie al opgevallen dat ze graag "peace" doen?
Heaven on earth!
Beste blogvolhouders we hebben alweer heel wat meegemaakt! Vorige week zijn we begonnen aan onze lesgeefmarathon! We zullen nu in onze stageschool werken tot 2 april. Dit wil dus zeggen zes weken van volle, lawaaierige klassen en lesvoorbereidingen!
Lesgeven in Vietnam is niet altijd even evident. Jolien is plots een juf in het lager en moet Engels geven aan kinderen die soms amper een woord verstaan. Het verhaal van de honderd en een dalmatiërs zal voor haar nooit meer hetzelfde zijn. (Voor alle duidelijkheid, dit verhaal zal ik MAAR een 20 tal keer voorgelezen hebben!) Lisa moet vooral speaking geven. Bij ons alletwee gebeurt het al wel eens dat we net voor de les begint ontdekken dat de les niet doorgaat, het voorbereide onderwerp al gegeven is, … . Improvisatie en flexibiliteit is een must! Na wat zoeken en de nodige misverstanden zijn we toch heelhuids door deze week gekomen. We hebben zelfs voor de eerste keer contact gehad met de universiteit! Na een maand wachten slaagde Ms Hien er eindelijk in ons het telefoonnummer door te sturen van Mr Binh! Dit bleek een zeer sympathieke vent die ons het uurrooster gaf van de lessen op de universiteit. Het ziet ernaar uit dat we een paar lessen Eglish Language Teaching en Listening zullen volgen. We zijn vrij om te kiezen wanneer en gaan dit dus doen na onze stage in de scholen. We hebben niet alleen contact gehad met de universiteit, we hebben ook een oplossing gevonden voor onze zorgstage! Als alles goed gaat zullen wij elke donderdagvoormiddag werken in een weeshuis. Heel veel informatie hebben we daar nog niet over maar Rosie, een Britse leerkracht van Jolien haar school, klonk zeer positief.
Na de zware werkweek was het tijd voor een uitstapje. Dit weekend gingen we naar Mui Ne, een populaire bestemming bij de Vietnamezen. Na heel lang zoeken beslisten we om een goedkope guesthouse te boeken. We hadden wel een masterplan om voor weinig geld (2 euro) in een fancy resort gebruik maken van het private beach en the swimming pool!! Na een vermoeiende busrit van zo maar eens 3 uur langer dan verwacht op een warme warme bus kwamen we vijdagavond aan in Mui Ne!
Onderweg kwamen we roze pringles tegen!! Onze kamer was een meevaller, heel mooi en met airco! De avondactiviteiten in Mui Ne vielen tegen. Het was net een spookstad met een vies visgeurtje! Wel hadden we de eerste resorts gespot en die waren op wandelafstand!
Zaterdagochtend sliepen we uit, in Vietnam start karaoke al vroeg in de morgen, lees dus sliepen we tot half tien. Vervolgens staken we met slaperige oogjes de straat over en gingen we luxueus ontbijten in het Canary Beach Resort! Voor slechts vijf dollar hadden we een buffet voor ons, helemaal alleen, met watermeloen, ananas, pannenkoekjes, cake, taartjes, spek, eitjes, yoghurt,… . Ja we hebben ons laten gaan! We hadden ondertussen ook al het zwembad gespot en de keuze was gemaakt, de rest van de dag brachten we door in het Canary.
Er was niet alleen een ongelooflijk perfect zwembad, 5 meter verder stonden we op een strand, nog perfecter! Woorden kunnen het maar moeilijk beschrijven, vandaar de foto’s!
Dit is een plaatsje op de wereld waar je de rest van je leven kan blijven hangen, wij hadden slechts een dag en een half en maakten daar dan ook het beste van!
Na zonsondergang gingen we terug naar ons guesthouse en beslisten we om naar het centrum te gaan en daar een ander resort uit te kiezen voor het avondmaal. Een korte zoektocht naar geld bracht ons bij Sankara bar and restaurant! We wandelden binnen en dit was de hemel in zijn avond versie!
een prachtig verlicht zwembad, privé zitlounchhoekjes, uitzicht op de zee én lekker eten! We waren twee tevreden ladies, eentje was wel verbrand, rara wie.
Zondag, vertrekdag. HCM was alweer aan het wachten maar de bus vertrok pas om half twee in de namiddag en dus staken we de straat over en brachten we onze nieuwe vriend Canary een laatste bezoekje! Nog wat hangen aan het zwembad, lunchen aan de zee en genieten van de perfecte locatie… Daarna was het tijd voor afscheid. Vol tranen in onze ogen, haha dat is een klein beetje overdreven, stapten we op de bus. Zes uur later kwamen we als twee gekookte en uitgeputte eitjes er weer af. Klaar voor een nieuwe werkweek!
Lesgeven in Vietnam is niet altijd even evident. Jolien is plots een juf in het lager en moet Engels geven aan kinderen die soms amper een woord verstaan. Het verhaal van de honderd en een dalmatiërs zal voor haar nooit meer hetzelfde zijn. (Voor alle duidelijkheid, dit verhaal zal ik MAAR een 20 tal keer voorgelezen hebben!) Lisa moet vooral speaking geven. Bij ons alletwee gebeurt het al wel eens dat we net voor de les begint ontdekken dat de les niet doorgaat, het voorbereide onderwerp al gegeven is, … . Improvisatie en flexibiliteit is een must! Na wat zoeken en de nodige misverstanden zijn we toch heelhuids door deze week gekomen. We hebben zelfs voor de eerste keer contact gehad met de universiteit! Na een maand wachten slaagde Ms Hien er eindelijk in ons het telefoonnummer door te sturen van Mr Binh! Dit bleek een zeer sympathieke vent die ons het uurrooster gaf van de lessen op de universiteit. Het ziet ernaar uit dat we een paar lessen Eglish Language Teaching en Listening zullen volgen. We zijn vrij om te kiezen wanneer en gaan dit dus doen na onze stage in de scholen. We hebben niet alleen contact gehad met de universiteit, we hebben ook een oplossing gevonden voor onze zorgstage! Als alles goed gaat zullen wij elke donderdagvoormiddag werken in een weeshuis. Heel veel informatie hebben we daar nog niet over maar Rosie, een Britse leerkracht van Jolien haar school, klonk zeer positief.
Na de zware werkweek was het tijd voor een uitstapje. Dit weekend gingen we naar Mui Ne, een populaire bestemming bij de Vietnamezen. Na heel lang zoeken beslisten we om een goedkope guesthouse te boeken. We hadden wel een masterplan om voor weinig geld (2 euro) in een fancy resort gebruik maken van het private beach en the swimming pool!! Na een vermoeiende busrit van zo maar eens 3 uur langer dan verwacht op een warme warme bus kwamen we vijdagavond aan in Mui Ne!
Onderweg kwamen we roze pringles tegen!! Onze kamer was een meevaller, heel mooi en met airco! De avondactiviteiten in Mui Ne vielen tegen. Het was net een spookstad met een vies visgeurtje! Wel hadden we de eerste resorts gespot en die waren op wandelafstand!Zaterdagochtend sliepen we uit, in Vietnam start karaoke al vroeg in de morgen, lees dus sliepen we tot half tien. Vervolgens staken we met slaperige oogjes de straat over en gingen we luxueus ontbijten in het Canary Beach Resort! Voor slechts vijf dollar hadden we een buffet voor ons, helemaal alleen, met watermeloen, ananas, pannenkoekjes, cake, taartjes, spek, eitjes, yoghurt,… . Ja we hebben ons laten gaan! We hadden ondertussen ook al het zwembad gespot en de keuze was gemaakt, de rest van de dag brachten we door in het Canary.
Er was niet alleen een ongelooflijk perfect zwembad, 5 meter verder stonden we op een strand, nog perfecter! Woorden kunnen het maar moeilijk beschrijven, vandaar de foto’s!
Dit is een plaatsje op de wereld waar je de rest van je leven kan blijven hangen, wij hadden slechts een dag en een half en maakten daar dan ook het beste van!
Na zonsondergang gingen we terug naar ons guesthouse en beslisten we om naar het centrum te gaan en daar een ander resort uit te kiezen voor het avondmaal. Een korte zoektocht naar geld bracht ons bij Sankara bar and restaurant! We wandelden binnen en dit was de hemel in zijn avond versie!
een prachtig verlicht zwembad, privé zitlounchhoekjes, uitzicht op de zee én lekker eten! We waren twee tevreden ladies, eentje was wel verbrand, rara wie.Zondag, vertrekdag. HCM was alweer aan het wachten maar de bus vertrok pas om half twee in de namiddag en dus staken we de straat over en brachten we onze nieuwe vriend Canary een laatste bezoekje! Nog wat hangen aan het zwembad, lunchen aan de zee en genieten van de perfecte locatie… Daarna was het tijd voor afscheid. Vol tranen in onze ogen, haha dat is een klein beetje overdreven, stapten we op de bus. Zes uur later kwamen we als twee gekookte en uitgeputte eitjes er weer af. Klaar voor een nieuwe werkweek!
Abonneren op:
Posts (Atom)
