Maandag 8 februari vertrokken we, met de bus, richting Phnom Penh, hoofdstad van Cambodja! De busrit duurde 6 uur en zou ons voor de eerste keer uit de grote stad HCM (na een uur rijden met de bus waren we nog niet uit de stad!) brengen. We zaten er nog geen tien min op of kregen al ontbijtkoeken, sommige leken op cake en smaakten zeer lekker, andere roken naar vlees en zagen er vies uit! Nog geen tien min later kwamen ze onze visums ophalen, zonder een woord uitleg. We vreesden al voor ontvoeringen en dergelijke maar een paar uur later aan de grens bleek dat de busmaatschappij de visums voor Cambodja had geregeld en we konden zonder problemen binnen. Tijdens het wachten op de visums raakten we aan de praat met Geromy, een typische franse charmeur met gel in het haar en een witte broek die ook lesgeeft in HCM. Hilarisch! Nog drie uur later kwamen we aan in Phnom Penh.
Daar ontdekten we een nieuw vervoersmiddel met een hilarische naam: de tuk tuk! Hierin werden we naar onze guest house, Blue Dog genaamd, gebracht. Rond 15u30 waren we dus goed en wel gesettled en hadden we wel nog zin en energie om een beetje te gaan rondwandelen en zaken te gaan bezoeken. De tuk tuk bracht ons eerst en vooral naar Wat Phnom, een zeer mooie tempel op een bergtop. We beslisten om er eerst eens rond te wandelen alvorens de berg te beklimmen en dit bracht ons de verrassing van ons leven op, er waren aapjes!
We werden natuurlijk helemaal gek en begonnen als rasechte japanners foto’s en filmpjes te maken. Na een half uur aapjes-kijken draaiden we ons om en zagen we een olifant. Man man man ons geluk kon niet op. De tempel zelf op de bergtop was ook heel erg indrukwekkend. Het was een boeddhistische pagode maar deze was zo verschillend van de pagodes die we in Cholon bezocht hadden dat onze verwondering weer naar boven kwam. Na Wat Phnom waren we helemaal into pagode stemming en besloten we om nog één te bezoeken. We gingen met de tuk tuk richting Wat Ounalom. Hier waren geen toeristen te zien maar er waren wel 3 sympathieke monniken die de drang voelden om met ons te praten. Hun Engels was niet zo goed en we denken dat ze min of meer uitleg probeerden te geven maar meestal hadden we het gevoel dat ze een volledig andere taal aan het praten waren en waren wij gewoon vriendelijk aan het knikken en ‘yes yes’ aan het zeggen. We kunnen nu toch ten minste zeggen dat we met monniken gepraat hebben ook al was het niet echt een nuttig gesprek. Toen we wat verder wandelden in het complex kwamen we een klein vrouwtje tegen (die gelukkig al iets beter Engels kon) en die ons meenam in een klein tempeltje waar we alleen waren en voor één keer echt gebeden hebben voor Boeddha. We wisten niet zo goed wat te doen maar het was wel grappig en leuk om eens mee te maken.
Hierna zijn we nog iets gaan drinken en terug naar de guest house geweest. Een vriendin van Jolien, Tine, had een kamertje in de guest house geregeld waar zij zelf ook verblijft. Het was dan ook wel grappig om iemand van thuis tegen te komen aan de andere kant van de wereld. Wij zijn met ons drietjes gezellig gaan eten en toen we weer op de guest house waren ze boven drankspelletjes aan het spelen (Kok, een Cambodjaanse tuk tuk – driver die ook in dezelfde guest house sliep, had volgens ons zelf een drankpokerspel uitgevonden waar je in een mum van tijd zat van zou worden want de spelregels sloegen echt nergens op). We hebben dit spel dan ook niet lang gespeeld want de avond was nog jong. We zijn naar de riverside vertrokken (jaja we moesten vaak aan Eveline denken als we dat hoorden!), een bar met live music. Iemand die ook verbleef in de guest house trad daar op maar blijkbaar mag je daar ook gewoon als je zin hebt een liedje zingen.
Kok was in een zeer melige bui en wou de hele avond liedjesliedjes zingen. Bijgevolg heeft hij in the riverside een mooie versie vertolkt van ‘my heart will go on’ en ‘because of you’. Na een beetje pushen heeft Jolien zich ook aan het zingen gewaagd (One of Us – Joan Osborne). Nu iedereen in de dans- en zangstemming was kreeg de baas van de guest house, die natuurlijk ook mee was gaan feesten, het geniale idee om naar zijn favoriete plaats te gaan: de karaoke bar! Aangezien dit heel duur is wou eerst niemand meegaan tot hij zei dat hij het zou betalen. Iedereen in de tuk tuk, op de brommer of op de fiets en rechtstreeks naar de karaoke bar. Dit was echt een avontuur op zich. Je komt daar toe in een fancy privékamer met 3 vrouwen. 2 daarvan schenken voortdurend bier bij en de andere vrouw was precies een entertainment girl, dit was nogal bizar maar blijkbaar is er nogal wat prostitutie in het karaoke milieu en na dat gezien te hebben kon je ook niet meer zo verbaasd zijn hiervan. We hebben daar nog een feest gebouwd in de karaoke bar maar op een bepaald moment was het dan ook wel genoeg en zijn we huiswaarts gekeerd. De dag erna moest we op een redelijk uur opstaan om de volop de toerist te kunnen gaan uithangen.
Met een redelijk mottig gevoel maar gelukkig geen andere vervelende bijeffecten van de avond ervoor konden we aan onze dag beginnen. Na een heerlijk ontbijt stond er een tuk tuk voor de deur te wachten om ons te begeleiden tijdens onze tocht. Eerst en vooral zijn we naar the Royal Palace geweest.
Hiervan waren we beide echt enorm onder de indruk. Dit was onbeschrijfelijk mooi. Je kon blijven kijken en genieten van de kleuren en de architectuur van/in de gebouwen. Het hoogtepunt van the Royal Palace moest wel normaalgezien de zilveren pagode zijn maar hier hadden we wel veel meer van verwacht. Het tweede deel van de voormiddag hebben we gevuld door naar het Tuol Sleng museum te gaan. Dit is een school die tijdens de oorlog in Cambodja met de Khmer Rouge omgebouwd geweest is tot een gevangenis die veel weg heeft van de werkkampen tijdens de 2e wereldoorlog hier. Om in dezelfde sfeer te blijven zijn we dan ook in de namiddag naar the killing fields geweest, dit is een plaats waar enorm veel massagraven gevonden zijn. In het midden staat een monument waar ook nog effectief schedels en andere lichaamsdelen huizen van mensen die omgekomen zijn tijdens de oorlog. Het was wel vrij intensief allemaal maar wel de moeite om te bezoeken als je in Cambodja bent aangezien het zo een belangrijk deel is van hun geschiedenis. Deze oorlog is nog niet zo lang geleden en je merkt dat het land hier nog van aan het bekomen is. Na deze toch wel wat zwaardere maar interessante dag hadden we nood aan wat luchtigere activiteiten. We zijn dan met Tine naar de winkel gegaan om inkopen te doen voor op de bus naar Siem Reap de dag erna en konden het niet weerstaan om ook een DVD winkel binnen te stappen. Hier heeft Lisa een gelukzalig moment beleefd door een nieuwe serie van Girlmore girls te kopen. We hebben ons nog meer laten gaan en hebben een deel van een vrouwenreeks gekocht die Will and Grace mogelijks zouden kunnen vervangen als avondritueel, namelijk The OC. Na het shopmoment was het tijd om te gaan eten, hiervoor zijn we naar the lakeside geweest (een backpackers area in Phnom Penh). Hier kon je happy pizza kopen en er stond bij: for 1 dollar extra you get an extra happy pizza (met weed in met andere woorden), echt de max. Geen nood, hier hebben we mooi afgebleven want dit was toch iets te marginaal. Wanneer we daar ook iets gingen gaan drinken werden we alweer met happy obers geconfronteerd die ons vroeger of we weed rookten. Besluit: marginale buurt ‘the lakeside’. Bij deze raden we aan onze ouders aan om hier geen hotelletje of guest house te boeken tijdens jullie bezoek aan Phnom Penh.
Zo, dit was Phnom Penh, op naar Siem Reap en Angkor!
Oh meisjes wat hebben jullie al veel gezien. We worden echt jaloers. De gekookte schildpadden zien er wel niet uit maar de tempels lijken me prachtig. Het was weer heel tof om jullie avonturen te lezen. Hou jullie haaks en geniet er maar van.
BeantwoordenVerwijderen