Xin Loi (excuses) het is Xin Chao in plaats van Xi Chao!

Zoals je merkt, we leren hier veel bij! De voorbije dagen waren alweer druk, donderdag is Lisa terug naar haar school gegaan. Ze was goed voorbereid om een volledige les vol te praten over België en zichzelf maar nu moest er natuurlijk enkel geobserveerd worden. Verrassing! Verder was donderdag onze eerste vrij rustige dag, op de knallende valpartij van Lisa na! Recht op haar poep op een trap waar zeker 5 Vietnamezen op stonden te kijken en niemand lachte behalve wij… Bizar…

Vrijdag was het eindelijk aan Jolien om naar school te gaan, hier volgt haar verhaal:

6u15, een uur waar ik nog even aan zal moeten wennen, was wel effectief het tijdstip waarop ik vandaag moest opstaan om zeker niet te laat te komen op de eerste dag. Mijn school (Le Ngoc Han voor de geïnteresseerden) is een lagere school dat opgesplitst is in 3 campussen die elk ongeveer 5 minuutjes van elkaar liggen. Eerst en vooral moest ik met de taxibrommer (Xe om) naar de campus gaan waar de allerkleinsten zitten (grade 1 en 2). De kinderen renden al lustig door de school op dit vroege uur en zwaaiden naar mij en zeiden “Hey teacher”. Sommigen probeerden nog andere zaken te vragen maar deze conversaties lukten niet echt goed en waren bijgevolg niet echt uitgebreid. Ik was heel blij toen ik eindelijk aangesproken werd door Ms. Rosie (een rasechte Britse leerkracht, yeah!). Ik moest haar les gaan observeren bij grade 1. Dat was toch wel even aanpassen. Ik kreeg even snel de klop dat ik mijn volledige manier van lesgeven in één wip ga moeten veranderen. Hier worden voortdurend liedjes gezongen, spelletjes gespeeld, herhaling alom, tekeningen inkleuren, … Het vertrouwde gevoel als leerkracht was even weg maar ik vond het wel leuk om naar te kijken en zie het als een grote uitdaging. Daarna ben ik met the head of the English department (Ik kan haar naam niet neerschrijven want ik heb geen flauw idee hoe het geschreven is. Ik weet pas sinds vandaag hoe ik het moet uitspreken, dat was al een uitdaging op zich) naar de andere campus van de school geweest waar de oudere leerlingen zitten. Hier hebben we dan ontbijt gegeten (soep met noedels, ballekes en groentjes, met stokjes!) op zo een mini tafeltje en mini stoeltjes. Echt hilarisch, de mensen zitten hier vaak op stoeltjes die amper 10 centimeter boven de grond komen. Een goeie eetpositie zoeken was dan ook even moeilijk. Na het ontbijt, dat toch wel heel lekker was, heb ik nog 2 lessen geobserveerd in grade 3 en 4. De manier van lesgeven in deze klassen leek al iets meer op wat wij gewoon zijn dus dit viel wel heel goed mee. Op deze campus werd ik nog veel meer aangesproken door de leerlingen dan op de andere campus. Het is wel heel leuk want je merkt dat de leerlingen echt super hard hun best doen om iets te vragen aan je.

Terwijl Jolien naar haar school was lag ik nog lekker in mijn bed. Het plan was uitslapen en dan rustig naar een dvd kijken maar in Vietnam is plannen geen goed plan! Om 8 uur werd ik wakker omdat er op de gang ongelooflijk veel kabaal was en een half uurtje later werd er druk op de deur geklopt. Ik doe open met slaperige ogen en ze beginnen tegen mij te broebelen in het Vietnamees. Ik lach en laat ze vriendelijk binnen! Wat blijkt de vochtplekken op de muur moesten weg en dus werd erover geverfd, niet de hele muur, enkel de plekken! Na een half uurtje was de klus geklaard en kon ik weer genieten van wat Lisa-tijd !

Jolien kwam thuis met goed nieuws. Ze hadden op haar school beloofd om voor een kleermaker te zorgen die onze ao dai’s gaat maken. We moesten dus dringend naar de stofjeswinkel om kleurrijke en met bloemen bedrukte stoffen te gaan kiezen. Moeilijk maar echt leuk! Met onze stofjes vlogen we met de xe om naar de school en daar werd ons hele lichaam van kop tot teen opgemeten. Jolien haar maten boven het middenrif waren bijzonder niet-vietnamees dit was duidelijk te merken aan de ogen van de kleermaakster (ze zegt dit zelf en lacht er eens goed mee )! Woensdag zou onze hele eigen ao dai klaar zijn, we kunnen niet wachten. Na het meten van onze prachtige lijven kreeg Jolien eindelijk haar uurrooster en de lesonderwerpen. Meer uren dan verwacht, wat had je gedacht en nogal onduidelijke onderwerpen!

Daarna besloten we om naar de Pham Ngu Lao te gaan en de reisbureautjes of te schuimen. We moesten dringend plannen maken voor de vrije weken tijdens Tet. We hebben dan ook tickets gekocht om naar Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja te gaan!! Maandag 8 februari beginnen we aan ons Cambodjaans avontuur maar eerst een zes uur durende busrit!

De dag was nog niet om, want deze avond was de eerste keer dat we helemaal alleen het aandurfden om een local restaurantje vol Vietnamezen binnen te wandelen. Met Engels kom je hier helemaal niet ver! Het was dan ook spannend om te weten hoe onze maaltijd er zou gaan uitzien. Al bij al viel dat goed mee, bizar uitziende loempia’s, groentjes met veel look en een onbeschrijfbaar krabgerechtje waar we helemaal niet wisten hoe eraan te beginnen waren het resultaat. Lekker en supergoedkoop!

Het is nu half elf en onze buren houden een dikke party met luide Vietnamese muziek en live-performances! Hopelijk nodigen ze ons uit of stoppen ze er snel mee!

Slaapwel!