Dag 2

9u30 opstaan, een lastig geval maar we hadden een drukke dag voor de boeg. We moesten dringend een Vietnamese GSM-kaart halen. Daar hebben we ongeveer een 2-tal uren over gedaan maar het is ons uiteindelijk gelukt. Het was de eerste keer dat we echt veel straten moesten oversteken maar we hadden zo een Moses gevoel: iedereen gaat wel uit de weg als je oversteekt, het is eigenlijk wel super leuk. Je moet hier heel goed opletten maar je mag ook gerust over steken als het rood is dus eigenlijk moet je minder opletten als bij ons. Dat ging dus veel vlotter dan verwacht. We hebben ook voor de eerste keer door Ben Thanh Market, dat is een overdekte markt waar echt enorm veel kraampjes staan. We voelden ons toch wel wat ongemakkelijk de eerste keer want het was daar zeer smal om te passeren dus al die mensen aan de kraampjes namen je ook effectief vast om je zaken te verkopen. We hadden ook wat problemen met de geur. We hebben daar echt zaken geroken dat je van je leven nog niet geroken hebt en bijgevolg dus ook niet kan plaatsen. We hebben de indruk dat we hier toch wel nog even aan zullen moeten wennen.

In de namiddag is Mevr. Hien ons komen halen aan onze jeugdherberg en zij heeft ons meegenomen naar onze scholen. We zijn eerst naar Lisa haar school geweest (Tran Dai Nga). Ms Loan was ons aan het opwachten en we mochten op bezoek gaan bij de directeur. Daar hebben we een vreemde ervaring gehad. De directeur schonk thee in voor iedereen. Wij hadden beide het idee dat we zouden wachten tot iemand anders van de thee ging drinken maar dat gebeurde niet. Toen iedereen recht stond om weg te gaan waren wij zo allebei naar die thee aan het kijken met een blik van: wat is hier nu gebeurd? We begrijpen het nog steeds niet.
Eerste indruk van Lisa van de school: groot en schone ao dai's!
Daarna zijn we naar de lagere school waar Jolien moet lesgeven gaan kijken (Le Ngoc Han). De kindjes daar waren wel grappig. Veel lawaai, veel zingen en veel "hello teacher". We kijken er echt al naar uit om te gaan observeren zodat we weten wat ons te wachten staat. Maar de mensen zijn super vriendelijk dus het zal normaalgezien heel goed meevallen.

We hebben ook al een relatief normale supermarkt ontdekt. Ze zijn alleen wat hectischer als bij ons (der heeft al iemand met haar karreke nogal hard tegen Jolien gereden :p) en je mag geen zak meenemen naar binnen. Moest Mevr. Hien ons niet binnegeleid hebben gingen wij dat absoluut niet door hebben maar voila weeral een mogelijk probleem vlotjes ontweken, daar zijn we goed in!

Na de wandeling naar onze straat, pham ngu lao, kwamen we op het toch wel briljante idee om in de highlands coffee iets te gaan drinken en gebruik te maken van de wifi! Een half uurtje internet en airco is hier zeer welkom want het is hier zeer warm! Het houdt natuurlijk niet op, al snel kregen we telefoon van Jane, een rasechte jonge Vietnamese die we via Harry konden ontmoeten en die daarenboven vloeiend Engels spreekt! Jane heeft ons dan ook meegenomen naar een lokaal restaurantje met enorm lekker eten, en stokjes natuurlijk!!! Echt heel gezelig en het eten met stokjes viel ook beter mee dan verwacht. Na drie maanden zullen we hier absoluut professionals in zijn. Jane zal ons ook een dezer dagen meenemen naar een winkel/kraampje waar we stof kunnen kopen om dan naar een klerenmaker te gaan die goedkoop kleren voor ons op maat zal maken, zoals een ao dai. Dat gaat echt leuk worden, net zoals de vele andere avonturen die op ons te wachten staan!

Genoeg verteld, het is hier tijd om te gaan slapen. Het is nu 23u40, dus 6u later als bij jllie en we gaan nog de laadste loodjes van onze jetlag gaan verwerken! Tot binnenkort.