Stofjeswinkel voor de ao dai!
vrijdag 29 januari 2010
Xin Loi (excuses) het is Xin Chao in plaats van Xi Chao!
Zoals je merkt, we leren hier veel bij! De voorbije dagen waren alweer druk, donderdag is Lisa terug naar haar school gegaan. Ze was goed voorbereid om een volledige les vol te praten over België en zichzelf maar nu moest er natuurlijk enkel geobserveerd worden. Verrassing! Verder was donderdag onze eerste vrij rustige dag, op de knallende valpartij van Lisa na! Recht op haar poep op een trap waar zeker 5 Vietnamezen op stonden te kijken en niemand lachte behalve wij… Bizar…
Vrijdag was het eindelijk aan Jolien om naar school te gaan, hier volgt haar verhaal:
6u15, een uur waar ik nog even aan zal moeten wennen, was wel effectief het tijdstip waarop ik vandaag moest opstaan om zeker niet te laat te komen op de eerste dag. Mijn school (Le Ngoc Han voor de geïnteresseerden) is een lagere school dat opgesplitst is in 3 campussen die elk ongeveer 5 minuutjes van elkaar liggen. Eerst en vooral moest ik met de taxibrommer (Xe om) naar de campus gaan waar de allerkleinsten zitten (grade 1 en 2). De kinderen renden al lustig door de school op dit vroege uur en zwaaiden naar mij en zeiden “Hey teacher”. Sommigen probeerden nog andere zaken te vragen maar deze conversaties lukten niet echt goed en waren bijgevolg niet echt uitgebreid. Ik was heel blij toen ik eindelijk aangesproken werd door Ms. Rosie (een rasechte Britse leerkracht, yeah!). Ik moest haar les gaan observeren bij grade 1. Dat was toch wel even aanpassen. Ik kreeg even snel de klop dat ik mijn volledige manier van lesgeven in één wip ga moeten veranderen. Hier worden voortdurend liedjes gezongen, spelletjes gespeeld, herhaling alom, tekeningen inkleuren, … Het vertrouwde gevoel als leerkracht was even weg maar ik vond het wel leuk om naar te kijken en zie het als een grote uitdaging. Daarna ben ik met the head of the English department (Ik kan haar naam niet neerschrijven want ik heb geen flauw idee hoe het geschreven is. Ik weet pas sinds vandaag hoe ik het moet uitspreken, dat was al een uitdaging op zich) naar de andere campus van de school geweest waar de oudere leerlingen zitten. Hier hebben we dan ontbijt gegeten (soep met noedels, ballekes en groentjes, met stokjes!) op zo een mini tafeltje en mini stoeltjes. Echt hilarisch, de mensen zitten hier vaak op stoeltjes die amper 10 centimeter boven de grond komen. Een goeie eetpositie zoeken was dan ook even moeilijk. Na het ontbijt, dat toch wel heel lekker was, heb ik nog 2 lessen geobserveerd in grade 3 en 4. De manier van lesgeven in deze klassen leek al iets meer op wat wij gewoon zijn dus dit viel wel heel goed mee. Op deze campus werd ik nog veel meer aangesproken door de leerlingen dan op de andere campus. Het is wel heel leuk want je merkt dat de leerlingen echt super hard hun best doen om iets te vragen aan je.
Terwijl Jolien naar haar school was lag ik nog lekker in mijn bed. Het plan was uitslapen en dan rustig naar een dvd kijken maar in Vietnam is plannen geen goed plan! Om 8 uur werd ik wakker omdat er op de gang ongelooflijk veel kabaal was en een half uurtje later werd er druk op de deur geklopt. Ik doe open met slaperige ogen en ze beginnen tegen mij te broebelen in het Vietnamees. Ik lach en laat ze vriendelijk binnen! Wat blijkt de vochtplekken op de muur moesten weg en dus werd erover geverfd, niet de hele muur, enkel de plekken! Na een half uurtje was de klus geklaard en kon ik weer genieten van wat Lisa-tijd !
Jolien kwam thuis met goed nieuws. Ze hadden op haar school beloofd om voor een kleermaker te zorgen die onze ao dai’s gaat maken. We moesten dus dringend naar de stofjeswinkel om kleurrijke en met bloemen bedrukte stoffen te gaan kiezen. Moeilijk maar echt leuk! Met onze stofjes vlogen we met de xe om naar de school en daar werd ons hele lichaam van kop tot teen opgemeten. Jolien haar maten boven het middenrif waren bijzonder niet-vietnamees dit was duidelijk te merken aan de ogen van de kleermaakster (ze zegt dit zelf en lacht er eens goed mee )! Woensdag zou onze hele eigen ao dai klaar zijn, we kunnen niet wachten. Na het meten van onze prachtige lijven kreeg Jolien eindelijk haar uurrooster en de lesonderwerpen. Meer uren dan verwacht, wat had je gedacht en nogal onduidelijke onderwerpen!
Daarna besloten we om naar de Pham Ngu Lao te gaan en de reisbureautjes of te schuimen. We moesten dringend plannen maken voor de vrije weken tijdens Tet. We hebben dan ook tickets gekocht om naar Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja te gaan!! Maandag 8 februari beginnen we aan ons Cambodjaans avontuur maar eerst een zes uur durende busrit!
De dag was nog niet om, want deze avond was de eerste keer dat we helemaal alleen het aandurfden om een local restaurantje vol Vietnamezen binnen te wandelen. Met Engels kom je hier helemaal niet ver! Het was dan ook spannend om te weten hoe onze maaltijd er zou gaan uitzien. Al bij al viel dat goed mee, bizar uitziende loempia’s, groentjes met veel look en een onbeschrijfbaar krabgerechtje waar we helemaal niet wisten hoe eraan te beginnen waren het resultaat. Lekker en supergoedkoop!
Het is nu half elf en onze buren houden een dikke party met luide Vietnamese muziek en live-performances! Hopelijk nodigen ze ons uit of stoppen ze er snel mee!
Slaapwel!
Vrijdag was het eindelijk aan Jolien om naar school te gaan, hier volgt haar verhaal:
6u15, een uur waar ik nog even aan zal moeten wennen, was wel effectief het tijdstip waarop ik vandaag moest opstaan om zeker niet te laat te komen op de eerste dag. Mijn school (Le Ngoc Han voor de geïnteresseerden) is een lagere school dat opgesplitst is in 3 campussen die elk ongeveer 5 minuutjes van elkaar liggen. Eerst en vooral moest ik met de taxibrommer (Xe om) naar de campus gaan waar de allerkleinsten zitten (grade 1 en 2). De kinderen renden al lustig door de school op dit vroege uur en zwaaiden naar mij en zeiden “Hey teacher”. Sommigen probeerden nog andere zaken te vragen maar deze conversaties lukten niet echt goed en waren bijgevolg niet echt uitgebreid. Ik was heel blij toen ik eindelijk aangesproken werd door Ms. Rosie (een rasechte Britse leerkracht, yeah!). Ik moest haar les gaan observeren bij grade 1. Dat was toch wel even aanpassen. Ik kreeg even snel de klop dat ik mijn volledige manier van lesgeven in één wip ga moeten veranderen. Hier worden voortdurend liedjes gezongen, spelletjes gespeeld, herhaling alom, tekeningen inkleuren, … Het vertrouwde gevoel als leerkracht was even weg maar ik vond het wel leuk om naar te kijken en zie het als een grote uitdaging. Daarna ben ik met the head of the English department (Ik kan haar naam niet neerschrijven want ik heb geen flauw idee hoe het geschreven is. Ik weet pas sinds vandaag hoe ik het moet uitspreken, dat was al een uitdaging op zich) naar de andere campus van de school geweest waar de oudere leerlingen zitten. Hier hebben we dan ontbijt gegeten (soep met noedels, ballekes en groentjes, met stokjes!) op zo een mini tafeltje en mini stoeltjes. Echt hilarisch, de mensen zitten hier vaak op stoeltjes die amper 10 centimeter boven de grond komen. Een goeie eetpositie zoeken was dan ook even moeilijk. Na het ontbijt, dat toch wel heel lekker was, heb ik nog 2 lessen geobserveerd in grade 3 en 4. De manier van lesgeven in deze klassen leek al iets meer op wat wij gewoon zijn dus dit viel wel heel goed mee. Op deze campus werd ik nog veel meer aangesproken door de leerlingen dan op de andere campus. Het is wel heel leuk want je merkt dat de leerlingen echt super hard hun best doen om iets te vragen aan je.
Terwijl Jolien naar haar school was lag ik nog lekker in mijn bed. Het plan was uitslapen en dan rustig naar een dvd kijken maar in Vietnam is plannen geen goed plan! Om 8 uur werd ik wakker omdat er op de gang ongelooflijk veel kabaal was en een half uurtje later werd er druk op de deur geklopt. Ik doe open met slaperige ogen en ze beginnen tegen mij te broebelen in het Vietnamees. Ik lach en laat ze vriendelijk binnen! Wat blijkt de vochtplekken op de muur moesten weg en dus werd erover geverfd, niet de hele muur, enkel de plekken! Na een half uurtje was de klus geklaard en kon ik weer genieten van wat Lisa-tijd !
Jolien kwam thuis met goed nieuws. Ze hadden op haar school beloofd om voor een kleermaker te zorgen die onze ao dai’s gaat maken. We moesten dus dringend naar de stofjeswinkel om kleurrijke en met bloemen bedrukte stoffen te gaan kiezen. Moeilijk maar echt leuk! Met onze stofjes vlogen we met de xe om naar de school en daar werd ons hele lichaam van kop tot teen opgemeten. Jolien haar maten boven het middenrif waren bijzonder niet-vietnamees dit was duidelijk te merken aan de ogen van de kleermaakster (ze zegt dit zelf en lacht er eens goed mee )! Woensdag zou onze hele eigen ao dai klaar zijn, we kunnen niet wachten. Na het meten van onze prachtige lijven kreeg Jolien eindelijk haar uurrooster en de lesonderwerpen. Meer uren dan verwacht, wat had je gedacht en nogal onduidelijke onderwerpen!
Daarna besloten we om naar de Pham Ngu Lao te gaan en de reisbureautjes of te schuimen. We moesten dringend plannen maken voor de vrije weken tijdens Tet. We hebben dan ook tickets gekocht om naar Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja te gaan!! Maandag 8 februari beginnen we aan ons Cambodjaans avontuur maar eerst een zes uur durende busrit!
De dag was nog niet om, want deze avond was de eerste keer dat we helemaal alleen het aandurfden om een local restaurantje vol Vietnamezen binnen te wandelen. Met Engels kom je hier helemaal niet ver! Het was dan ook spannend om te weten hoe onze maaltijd er zou gaan uitzien. Al bij al viel dat goed mee, bizar uitziende loempia’s, groentjes met veel look en een onbeschrijfbaar krabgerechtje waar we helemaal niet wisten hoe eraan te beginnen waren het resultaat. Lekker en supergoedkoop!
Het is nu half elf en onze buren houden een dikke party met luide Vietnamese muziek en live-performances! Hopelijk nodigen ze ons uit of stoppen ze er snel mee!
Slaapwel!
woensdag 27 januari 2010
Surprise!
Op dag 3 hadden we de intentie om eens rustig uit te slapen maar dat blijkt in Vietnam niet echt vanzelfsprekend te zijn want we werden wakker gebeld door Mevr. Hien. Ze belde ons om 9u30 wakker om ons uit te nodigen voor een international party die plaats nam om 11u30. In die 2 uren moesten we dus opstaan, onze valiezen terug inpakken, naar het gastgezin gaan en de locatie van de international party vinden. We wisten weer goed wat te doen. We vonden het allebei super spannend om naar ons gastgezin te gaan. Eenmaal aangekomen waren we wat in de war, het bleek een hotel te zijn. Wij kregen daar onmiddellijk een hele mooie kamer toegewezen maar we begrepen het nog steeds niet. We dachten echt dat we verkeerd waren want het is te mooi om waar te zijn. We hebben een grote kamer met airco, TV, een koelkast, een dubbel bed en een badkamer, echt niet normaal. We hebben vlug onze valiezen daar neergezet om naar de international party te gaan. Hiervoor hebben we voor de eerste keer een taxibrommer genomen, echt hilarisch. De international party was ook weer wat speciaals. De locatie was een super fancy restaurant en we mochten onmiddellijk aan de belangrijkste tafel plaatsnemen, de tafel van de directeur van universiteit. Hier hebben we dan eens ons beste Frans moeten bovenhalen want de directeur sprak beter en liever Frans dan Engels en aangezien wij van België zijn kunnen wij natuurlijk vloeiend Frans. Het was wel heel gezellig en heel lekker eten. We hebben daar ook de docente van de universiteit ontmoet waarbij wij les gaan volgen. Het is een Amerikaanse die op de universiteit van HCMC lessen zal geven rond American literature. Het is de bedoeling dat wij deze lessen ook zullen gaan meevolgen. Het zal wel een druk programma worden vanaf volgende week, lesgeven en les volgen. Na de party zijn we teruggegaan naar onze kamer en hadden we een settlemomentje (valiezen uitpakken, eventjes op het gemak kunnen zitten,... De rest van de dag hebben we het ook rustig aan gedaan en wat in de stad gaan wandelen, gaan eten enzovoort.
Dat rustig aan doen ging goed tot we naar huis wilden met de taxibrommer. Na eventjes zoeken botsten we op 2 chauffeurs die niet konden wachten om ons naar ons huis te brengen. We deden natuurlijk eerst een poging om een prijs af te spreken (40.000 dong voor allebei). Die twee bleken het leuk te vinden om een wedstrijdje te doen. We vlogen door de stad, over de stoep, door het rood licht om eerst te verdwalen, een rat de straat te zien oversteken en dan uiteindelijk thuis te komen. Vervolgens begon hét toeristenritueel, onderhandelen over de prijs! We hebben moeten toegeven maar hebben onze les geleerd! Home sweet home!
Na een korte nacht was Lisa klaar om aan de eerste schooldag te beginnen, hier volgt het verhaal:
Mijn wekker ging af om kwart voor zes, het leven in Vietnam begint nu eenmaal vroeg. Ik moest de eerste drie lesuren observeren in grade 8. Het eerste lesuur begint hier al om zeven uur, dan is het nog lekker koel (23°). Na een spannend afwachtmoment in de leraarskamer kon ik naar de eerste les. Een klas van 40 leerlingen, aircos die lawaai maken, deuren die openstaan, ... het is België niet besef ik plots! Het tweede lesuur was nog een groter avontuur! Na de eerste twintig minuten hoor ik mijn naam en plots stond ik vooraan in de klas met een micro in mijn hand. De leerlingen vuurden allerlei vragen op me af, Hoe oud ben je, heb je een emailadres, kan je zingen (uhm NEEN! :)), wat vind je van vietnam, ... . Voor ik het weet is het tweede lesuur om en gaan we naar de leraarskamer. Daar krijg ik een stoel aangewezen, niet aan de grote tafel maar een beetje verder, en al snel komt een andere westerling naast mij zitten. Chris, zo blijkt, is een Amerikaanse leraar die sinds het begin van dit schooljaar lesgeeft op Tran Dai Ngha! Voor ik het wist ging de bel en was het tijd voor het derde lesuur, hier was van observeren al helemaal geen sprake meer. Opnieuw stond ik voor een klas van 45 kinderen met een micro in de hand en de boodschap 'vertel iets over jezelf' 45 minuten lang! Improviseren was de opdracht! Al bij al is dit allemaal vlot verlopen en rond tien uur dertig was ik terug op onze kamer!
Dan onze plannen voor de namiddag! We hadden het superplan om naar het waterpark Dam Sen te gaan, een halfuurtje in de taxi zitten. Na een lange rit, zoektocht te voet naar de ingang bleek dat het park ALLE dagen open is maar op woensdag niet! Jeej! Gelukkig botsten we op een lokale supermarkt en konden we handdoeken en decoratie voor de kamer kopen. Onze tocht was toch niet voor niets maar wel vermoeiend! Een lekker kokossapje in de highlands coffee en een moment van internet leek ons dan ook de perfecte bezigheid! Zo werd het alweer donker in Ho Chi Minh City en was het tijd om een avondmaal te zoeken! We besloten om in de buurt van ons huis te blijven en gingen naar de bbq garden. Een lekker restaurantje waar je zelf alles moet bbq'en en draaien met stokjes, gelukkig kregen wij als enige westerlingen hulp! Een geslaagde avond! Slaapwel!
Dat rustig aan doen ging goed tot we naar huis wilden met de taxibrommer. Na eventjes zoeken botsten we op 2 chauffeurs die niet konden wachten om ons naar ons huis te brengen. We deden natuurlijk eerst een poging om een prijs af te spreken (40.000 dong voor allebei). Die twee bleken het leuk te vinden om een wedstrijdje te doen. We vlogen door de stad, over de stoep, door het rood licht om eerst te verdwalen, een rat de straat te zien oversteken en dan uiteindelijk thuis te komen. Vervolgens begon hét toeristenritueel, onderhandelen over de prijs! We hebben moeten toegeven maar hebben onze les geleerd! Home sweet home!
Na een korte nacht was Lisa klaar om aan de eerste schooldag te beginnen, hier volgt het verhaal:
Mijn wekker ging af om kwart voor zes, het leven in Vietnam begint nu eenmaal vroeg. Ik moest de eerste drie lesuren observeren in grade 8. Het eerste lesuur begint hier al om zeven uur, dan is het nog lekker koel (23°). Na een spannend afwachtmoment in de leraarskamer kon ik naar de eerste les. Een klas van 40 leerlingen, aircos die lawaai maken, deuren die openstaan, ... het is België niet besef ik plots! Het tweede lesuur was nog een groter avontuur! Na de eerste twintig minuten hoor ik mijn naam en plots stond ik vooraan in de klas met een micro in mijn hand. De leerlingen vuurden allerlei vragen op me af, Hoe oud ben je, heb je een emailadres, kan je zingen (uhm NEEN! :)), wat vind je van vietnam, ... . Voor ik het weet is het tweede lesuur om en gaan we naar de leraarskamer. Daar krijg ik een stoel aangewezen, niet aan de grote tafel maar een beetje verder, en al snel komt een andere westerling naast mij zitten. Chris, zo blijkt, is een Amerikaanse leraar die sinds het begin van dit schooljaar lesgeeft op Tran Dai Ngha! Voor ik het wist ging de bel en was het tijd voor het derde lesuur, hier was van observeren al helemaal geen sprake meer. Opnieuw stond ik voor een klas van 45 kinderen met een micro in de hand en de boodschap 'vertel iets over jezelf' 45 minuten lang! Improviseren was de opdracht! Al bij al is dit allemaal vlot verlopen en rond tien uur dertig was ik terug op onze kamer!
Dan onze plannen voor de namiddag! We hadden het superplan om naar het waterpark Dam Sen te gaan, een halfuurtje in de taxi zitten. Na een lange rit, zoektocht te voet naar de ingang bleek dat het park ALLE dagen open is maar op woensdag niet! Jeej! Gelukkig botsten we op een lokale supermarkt en konden we handdoeken en decoratie voor de kamer kopen. Onze tocht was toch niet voor niets maar wel vermoeiend! Een lekker kokossapje in de highlands coffee en een moment van internet leek ons dan ook de perfecte bezigheid! Zo werd het alweer donker in Ho Chi Minh City en was het tijd om een avondmaal te zoeken! We besloten om in de buurt van ons huis te blijven en gingen naar de bbq garden. Een lekker restaurantje waar je zelf alles moet bbq'en en draaien met stokjes, gelukkig kregen wij als enige westerlingen hulp! Een geslaagde avond! Slaapwel!
maandag 25 januari 2010
Dag 2
9u30 opstaan, een lastig geval maar we hadden een drukke dag voor de boeg. We moesten dringend een Vietnamese GSM-kaart halen. Daar hebben we ongeveer een 2-tal uren over gedaan maar het is ons uiteindelijk gelukt. Het was de eerste keer dat we echt veel straten moesten oversteken maar we hadden zo een Moses gevoel: iedereen gaat wel uit de weg als je oversteekt, het is eigenlijk wel super leuk. Je moet hier heel goed opletten maar je mag ook gerust over steken als het rood is dus eigenlijk moet je minder opletten als bij ons. Dat ging dus veel vlotter dan verwacht. We hebben ook voor de eerste keer door Ben Thanh Market, dat is een overdekte markt waar echt enorm veel kraampjes staan. We voelden ons toch wel wat ongemakkelijk de eerste keer want het was daar zeer smal om te passeren dus al die mensen aan de kraampjes namen je ook effectief vast om je zaken te verkopen. We hadden ook wat problemen met de geur. We hebben daar echt zaken geroken dat je van je leven nog niet geroken hebt en bijgevolg dus ook niet kan plaatsen. We hebben de indruk dat we hier toch wel nog even aan zullen moeten wennen.
In de namiddag is Mevr. Hien ons komen halen aan onze jeugdherberg en zij heeft ons meegenomen naar onze scholen. We zijn eerst naar Lisa haar school geweest (Tran Dai Nga). Ms Loan was ons aan het opwachten en we mochten op bezoek gaan bij de directeur. Daar hebben we een vreemde ervaring gehad. De directeur schonk thee in voor iedereen. Wij hadden beide het idee dat we zouden wachten tot iemand anders van de thee ging drinken maar dat gebeurde niet. Toen iedereen recht stond om weg te gaan waren wij zo allebei naar die thee aan het kijken met een blik van: wat is hier nu gebeurd? We begrijpen het nog steeds niet.
Eerste indruk van Lisa van de school: groot en schone ao dai's!
Daarna zijn we naar de lagere school waar Jolien moet lesgeven gaan kijken (Le Ngoc Han). De kindjes daar waren wel grappig. Veel lawaai, veel zingen en veel "hello teacher". We kijken er echt al naar uit om te gaan observeren zodat we weten wat ons te wachten staat. Maar de mensen zijn super vriendelijk dus het zal normaalgezien heel goed meevallen.
We hebben ook al een relatief normale supermarkt ontdekt. Ze zijn alleen wat hectischer als bij ons (der heeft al iemand met haar karreke nogal hard tegen Jolien gereden :p) en je mag geen zak meenemen naar binnen. Moest Mevr. Hien ons niet binnegeleid hebben gingen wij dat absoluut niet door hebben maar voila weeral een mogelijk probleem vlotjes ontweken, daar zijn we goed in!
Na de wandeling naar onze straat, pham ngu lao, kwamen we op het toch wel briljante idee om in de highlands coffee iets te gaan drinken en gebruik te maken van de wifi! Een half uurtje internet en airco is hier zeer welkom want het is hier zeer warm! Het houdt natuurlijk niet op, al snel kregen we telefoon van Jane, een rasechte jonge Vietnamese die we via Harry konden ontmoeten en die daarenboven vloeiend Engels spreekt! Jane heeft ons dan ook meegenomen naar een lokaal restaurantje met enorm lekker eten, en stokjes natuurlijk!!! Echt heel gezelig en het eten met stokjes viel ook beter mee dan verwacht. Na drie maanden zullen we hier absoluut professionals in zijn. Jane zal ons ook een dezer dagen meenemen naar een winkel/kraampje waar we stof kunnen kopen om dan naar een klerenmaker te gaan die goedkoop kleren voor ons op maat zal maken, zoals een ao dai. Dat gaat echt leuk worden, net zoals de vele andere avonturen die op ons te wachten staan!
Genoeg verteld, het is hier tijd om te gaan slapen. Het is nu 23u40, dus 6u later als bij jllie en we gaan nog de laadste loodjes van onze jetlag gaan verwerken! Tot binnenkort.
In de namiddag is Mevr. Hien ons komen halen aan onze jeugdherberg en zij heeft ons meegenomen naar onze scholen. We zijn eerst naar Lisa haar school geweest (Tran Dai Nga). Ms Loan was ons aan het opwachten en we mochten op bezoek gaan bij de directeur. Daar hebben we een vreemde ervaring gehad. De directeur schonk thee in voor iedereen. Wij hadden beide het idee dat we zouden wachten tot iemand anders van de thee ging drinken maar dat gebeurde niet. Toen iedereen recht stond om weg te gaan waren wij zo allebei naar die thee aan het kijken met een blik van: wat is hier nu gebeurd? We begrijpen het nog steeds niet.
Eerste indruk van Lisa van de school: groot en schone ao dai's!
Daarna zijn we naar de lagere school waar Jolien moet lesgeven gaan kijken (Le Ngoc Han). De kindjes daar waren wel grappig. Veel lawaai, veel zingen en veel "hello teacher". We kijken er echt al naar uit om te gaan observeren zodat we weten wat ons te wachten staat. Maar de mensen zijn super vriendelijk dus het zal normaalgezien heel goed meevallen.
We hebben ook al een relatief normale supermarkt ontdekt. Ze zijn alleen wat hectischer als bij ons (der heeft al iemand met haar karreke nogal hard tegen Jolien gereden :p) en je mag geen zak meenemen naar binnen. Moest Mevr. Hien ons niet binnegeleid hebben gingen wij dat absoluut niet door hebben maar voila weeral een mogelijk probleem vlotjes ontweken, daar zijn we goed in!
Na de wandeling naar onze straat, pham ngu lao, kwamen we op het toch wel briljante idee om in de highlands coffee iets te gaan drinken en gebruik te maken van de wifi! Een half uurtje internet en airco is hier zeer welkom want het is hier zeer warm! Het houdt natuurlijk niet op, al snel kregen we telefoon van Jane, een rasechte jonge Vietnamese die we via Harry konden ontmoeten en die daarenboven vloeiend Engels spreekt! Jane heeft ons dan ook meegenomen naar een lokaal restaurantje met enorm lekker eten, en stokjes natuurlijk!!! Echt heel gezelig en het eten met stokjes viel ook beter mee dan verwacht. Na drie maanden zullen we hier absoluut professionals in zijn. Jane zal ons ook een dezer dagen meenemen naar een winkel/kraampje waar we stof kunnen kopen om dan naar een klerenmaker te gaan die goedkoop kleren voor ons op maat zal maken, zoals een ao dai. Dat gaat echt leuk worden, net zoals de vele andere avonturen die op ons te wachten staan!
Genoeg verteld, het is hier tijd om te gaan slapen. Het is nu 23u40, dus 6u later als bij jllie en we gaan nog de laadste loodjes van onze jetlag gaan verwerken! Tot binnenkort.
Eerste impressie en avonturen
Xi chao iedereen!
Let's start at the very beginning!
Het begon allemaal nogal ongemakkelijk in de luchthaven in Parijs. We mochten slechts 20 kilo mee hebben in al onze valiezen en hebben ons hieraan nogal zwaar mispakt. Jolien had maar 12 kilo teveel mee en moest dus echt haar valies pnieuz maken. Lisa was op de weegschaal gaan staan thuis en dat bleek toch niet zo een slecht idee te zijn. Hierdoor moest ze slechts 2 kilo overgewicht verliezen. Dat is uiteindelijk na een evacuatieoefening en veel stress toch goed gelukt. Dan de vlucht zelf, geen merkwaardige problemen want het eten was lekker dus dat was wel een oppepper maar we hebben wel bijna niet geslapen. Het waren gelukkig vrij goede films op tv (fame)dus je kon je wel bezighouden. We hadden een tussenstop in Bangkok n vanaf daar merkten we echt dat we in een andere wereld terechtkwamen. Vanaf toen waren we echt als Westerlingen in de minderheid. 12 uur later waren we dan effectief aangekomen in Vietnam.
Mevr Hien (die onze stage geregeld heeft), Ms Loan (head of the Enlish department in Lisa haar school) en Mieke en Tom (Belgen die in Vietnam wonen) stonden ons allemaal op te wachten. We voelden ons in ieder geval gewenst!! Onze vele en zware valiezen kwamen vlotjes op de band gerold en ook de douane deed niet moeilijk dus stonden we al snel buiten in 30 graden en begon de eerste tocht door HCM. Brommerkes, autos, voetgangers, riksjas, ... doorelkaar in alle richtingen. Oversteken is geen makkie maar het went ongelooflijk snel! We zijn al echte pro's.
Al snel stonden we in een klein straatje op zoek naar onze hostel. Een kamer op het vijfde verdiep, hoe kan het ook anders als je 5 zware valiezen meesjouwt, stond op ons te wachten. We waren ook al direct uitgenodigd bij Mieke thuis voor een enorm deugddoende plons in het zwembad en een bbq outside, zalig! We zaten lijk in een van die cribbs zoals op mtv! Daarna waren we helemaal klaar voor onze eerste nacht in the big and crazy city! Slaapwel
Een vietnameese afsluiter is te gevorderd maar we werken eraan! Bij deze ciao.
Let's start at the very beginning!
Het begon allemaal nogal ongemakkelijk in de luchthaven in Parijs. We mochten slechts 20 kilo mee hebben in al onze valiezen en hebben ons hieraan nogal zwaar mispakt. Jolien had maar 12 kilo teveel mee en moest dus echt haar valies pnieuz maken. Lisa was op de weegschaal gaan staan thuis en dat bleek toch niet zo een slecht idee te zijn. Hierdoor moest ze slechts 2 kilo overgewicht verliezen. Dat is uiteindelijk na een evacuatieoefening en veel stress toch goed gelukt. Dan de vlucht zelf, geen merkwaardige problemen want het eten was lekker dus dat was wel een oppepper maar we hebben wel bijna niet geslapen. Het waren gelukkig vrij goede films op tv (fame)dus je kon je wel bezighouden. We hadden een tussenstop in Bangkok n vanaf daar merkten we echt dat we in een andere wereld terechtkwamen. Vanaf toen waren we echt als Westerlingen in de minderheid. 12 uur later waren we dan effectief aangekomen in Vietnam.
Mevr Hien (die onze stage geregeld heeft), Ms Loan (head of the Enlish department in Lisa haar school) en Mieke en Tom (Belgen die in Vietnam wonen) stonden ons allemaal op te wachten. We voelden ons in ieder geval gewenst!! Onze vele en zware valiezen kwamen vlotjes op de band gerold en ook de douane deed niet moeilijk dus stonden we al snel buiten in 30 graden en begon de eerste tocht door HCM. Brommerkes, autos, voetgangers, riksjas, ... doorelkaar in alle richtingen. Oversteken is geen makkie maar het went ongelooflijk snel! We zijn al echte pro's.
Al snel stonden we in een klein straatje op zoek naar onze hostel. Een kamer op het vijfde verdiep, hoe kan het ook anders als je 5 zware valiezen meesjouwt, stond op ons te wachten. We waren ook al direct uitgenodigd bij Mieke thuis voor een enorm deugddoende plons in het zwembad en een bbq outside, zalig! We zaten lijk in een van die cribbs zoals op mtv! Daarna waren we helemaal klaar voor onze eerste nacht in the big and crazy city! Slaapwel
Een vietnameese afsluiter is te gevorderd maar we werken eraan! Bij deze ciao.
donderdag 21 januari 2010
Coming soon!
Lees hier binnenkort al de ongelooflijke avonturen van Jolien en Lisa tijdens hun stage in Ho Chi Minh City!
Abonneren op:
Posts (Atom)
